ΜΙΚΕΛΑ ΦΕΡΟΥΣΗ

ΣΤΕΛΛΑ ORIGAMI

Ήταν δεν ήταν επτά χρονών όταν κόλλησε την «αρρώστεια». Σε μια ταβέρνα με τους γονείς της, καλοκαίρι σίγουρα ήταν τότε. Ακόμη θυμάται πόσο πολύ είχε βαρύνει από το φαγητό. Πιο συγκεκριμένα, από τις απίστευτες ποσότητες τηγανητής πατάτας που όλα τα παιδιά ήθελαν να φάνε αλλά δεν τα άφηναν οι γονείς τους. Ε λοιπόν, εκείνη την άφησαν. Έπειτα οι μεγάλοι άρχισαν να λένε τα δικά τους κι εκείνη έπληττε όσο ποτέ. το ασυνείδητό της την οδηγούσε να βρει άμεσα κάτι να απασχοληθεί. Ασυναίσθητα έπιασε την άκρη του χάρτινου τραπεζομάντηλου και έσκισε ένα μικρό κομμάτι αφήνοντας γυμνό το σελοφάν που κρυβόταν από κάτω. Ξεκίνησε δειλά-δειλά να το διπλώνει· πρώτα στα δύο, μετά σε τέσσερα ίσα μέρη, προσέχοντας πάντα η πτυχή να είναι ίσια. Τόση ήταν η ανία της που δίπλωνε μέχρι εκεί που δεν πήγαινε άλλο. Όταν τελείωσε, το χαρτί είχε γίνει ένα μικρό ρολάκι ανάμεσα στα δάχτυλά της. Με κανένα σκοπό από δω και πέρα. το πέταξε στην άκρη και συνέχισε μανιωδώς να σκίζει το τραπεζομάντηλο και να διπλώνει τα κομμένα χαρτιά.
Μετά από ένα δίωρο βαρεμάρας, η πλευρά της στο τραπέζι είχε γεμίσει δεκάδες ρολάκια από χαρτί, ταλαιπωρημένα και ατάκτως ερριμμένα πάνω από το σακατεμένο τραπεζομάντηλο. Το μόνο που της θύμιζε το συγκεκριμένο βράδυ ήταν η ελαφριά επίπληξη του πατέρα της για το πόσο χάλια είχε κάνει το τραπέζι. Όχι ότι αυτό ήταν ικανό να τη σταματήσει. Αντιθέτως, λειτούργησε σαν σημείο αναφοράς στη μετέπειτα συνήθειά της.
Στο σχολείο εξακολουθούσε να διπλώνει τα ασημόχαρτα από τις τσίχλες της και όταν βγήκαν στην αγορά οι κύβοι σημειώσεων με τα τετράγωνα χαρτιά –κάπου γύρω στην εφηβεία της- έμαθε να φτιάχνει και καραβάκια. Αυτά που δεν ήταν ακριβώς καραβάκια, αλλά βαρκούλες που ούτε μυρμήγκι δε θα άντεχε στο λιγοστό τους χώρο. Μικρή σημασία είχε όμως αυτό. Εκείνη γέμιζε την τάξη καραβάκια και διπλωμένα ασημόχαρτα βάζοντας το στίγμα της όπου περνούσε. Γιατί τα παιδιά έβρισκαν το καραβάκι της Στέλλας στις τουαλέτες του σχολείου και ήξεραν ότι είχε περάσει από εκεί και είχε σηματοδοτήσει το χώρο. Κάτι σαν αυτό που έκαναν τα σκυλιά, αλλά στο πιο τρυφερό του.
Τότε όμως που εκτινάχθηκε η συχνότητα της «αρρώστειας» της, ήταν στο πανεπιστήμιο. Χαρτιά παλιών σημειώσεων, άχρηστα πια, τσιγαρόχαρτα και παντός είδους διαφημιστικά που κυκλοφορούσαν στη σχολή, αποτελούσαν τροφή για νέους τρόπους διπλώματος. Στην καφετέρια, στις βαριεστημένες πρωινές παραδόσεις, στα αγχωτικά μισάωρα έξω από το αμφιθέατρο λίγο πριν ξεκινήσει η εξέταση του μαθήματος, στη στάση του λεωφορείου μ’ ένα εισητήριο στο χέρι. Ακόμη και οι αποδείξεις από τις αγορές της, ήταν μεγαλύτερο κέρδος κι απ’ αυτό που αγόρασε, αφού διατελούσε πρώτη ύλη για μια καινούρια τελετουργία διπλώματος. Τί κι αν οι μαγαζάτορες την κοίταζαν με μισό μάτι κάθε φορά που περίμενε πάνω από το κεφάλι τους να πάρει την απόδειξη, εκείνη ήξερε πως ο σκοπός ήταν πιο ιερός από το να τις καταθέσει στην εφορία. Καλύτερα που πίστευαν πως την απόδειξη την ήθελε για έναν τόσο ποταπό σκοπό, αυτό τη διευκόλυνε.
Δεν αρκούσε όμως πια. Μέχρι τα είκοσί της, πρέπει να είχε ήδη διπλώσει εκατομμύρια χαρτάκια. Αν όχι τόσα, σίγουρα χιλιάδες. Και πλέον αναρωτιόταν σε τί να χρησίμευε όλη αυτή η διαδικασία. Πέρα από το άγχος, πέρα από τη βαρεμάρα, σε κάτι πρέπει να βοηθούσε. Άλλοι κάπνιζαν, άλλοι μασούσαν τσίχλες ή έτρωγαν τα νύχια τους. Εκείνη δίπλωνε χαρτάκια. Αλλά έπρεπε να βρει το λόγο. Απλά, έπρεπε. Δε μπορεί τόσα χαρτιά – από σκονάκια μέχρι και το φοιτητικό πάσο που είχε λήξει- να προορίζονταν να γίνουν ένα ταπεινό διπλωμένο ρολάκι σε μια γωνιά του τσιμεντένιου κτιρίου της σχολής. Παρ’ όλα αυτά, η Στέλλα διατηρούσε το αγαπημένο της συνήθειο σε καθημερινή βάση, αναρωτούμενη ταυτόχρονα σε τί εξυπηρετούσε όλα αυτό. Σε αυτή τη σκέψη ήταν βυθισμένη, άλλη μια από τις Τρίτες στην καφετέρια του πανεπιστημίου, περιμένοντας να πάει εννιά για να κατευθυνθεί προς το αμφιθέατρο για το πρώτο μάθημα της ημέρας. Μόλις που πρόσεξε μια σκιά από πάνω της, την ώρα που δίπλωνε το εισητήριο από τη χθεσινή συναυλία. Νυσταγμένη όσο ποτέ και ανίκανη να σηκώσει το βλέμμα για να δει ποιος ήταν, αναρωτήθηκε πόσο παράλογο ήταν να διεξαχθεί μια συναυλία Δευτέρα βράδυ και να αποφασίσει να πάει κιόλας.
Ένας μελαχρινός άντρας – σίγουρα όχι φοιτητής – τη ρώτησε αν έχει αναπτήρα. Του απάντησε αρνητικά αλλά εκείνος παρέμενε εκεί. Η επόμενή του ερώτηση ήταν αν ήξερε ποιες ώρες ήταν ανοιχτή η γραμματεία. Τον βεβαίωσε πως αυτό το θαύμα συνέβαινε μόνο τρεις φορές την εβδομάδα: Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή και μόνο για ένα δίωρο τη φορά, 11:00-13:00. Έτοιμη ήταν να του πει για την τεμπελιά των εργαζομένων εκεί, που καυχιόνταν ότι είχαν διοριστεί σε διοικητική θέση πανεπιστημίου, αλλά κρατήθηκε. Ήθελε όμως να τον βοηθήσει, κι έτσι του πρότεινε να του δώσει το τηλέφωνο της γραμματείας, για να επιβεβαιώσει ότι ήταν ανοιχτή πριν ξεκινήσει να έρθει μέχρι εδώ. Ξεδίπλωσε το εισιτήριο που κρατούσε, έπιασε ένα στιλό από την τσάντα της και του έγραψε το τηλέφωνο. Τον προειδοποίησε ωστόσο, ότι δε μπορούσε να του εγγυηθεί ότι θα απαντούσαν το τηλεφώνημά του, ακόμα κι αν ήταν όντως ανοιχτή η γραμματεία. Με λίγα λόγια, θα έπρεπε να ρισκάρει να έρθει ο ίδιος για να διαπιστώσει αν θα κατάφερνε να εξυπηρετηθεί, ανεξαρτήτως τηλεφωνήματος. Μέχρι όμως να τελειώσει αυτό το σύντομο παραλήρημα γκρίνιας για τους δημοσίους υπαλλήλους, εκείνος ήδη χαμογελούσε περιμένοντας τη Στέλλα να ολοκληρώσει τη σκέψη της. Όταν το πρόσεξε, γύρισε πειραγμένη προς το μέρος του για να τον επιπλήξει:

«Σου φαίνεται αστείο;»

«Εξαρτάται, ποιο απ’ όλα εννοείς», της απάντησε.

«Το ότι όλα όσα έχουν να κάνουν με το δημόσιο σε αυτή τη χώρα πάνε στραβά. Το ότι δε λειτουργεί τίποτα σωστά, σου φαίνεται αστείο;»

«Ουδόλως», της είπε με επιτηδευμένο ύφος.

«Τότε;»

«Κατ’ αρχάς, δε γελάω. Χαμογελάω. Και ο λόγος είναι αυτό το χαρτάκι που μου έδωσες».

«Τί το αστείο –συγγνώμη, χαριτωμένο- βρίσκεις σε αυτό»;

«Μήπως το ότι είναι διπλωμένο σε εκατό μεριές; Και να ήθελα να πάρω τηλέφωνο στη γραμματεία, δε θα μπορούσα να διαβάσω τα νούμερα με τόσες πτυχές που έχεις κάνει.»
Συνέχισε να χαμογελάει, λίγο κοροϊδευτικά, λίγο χαριτωμένα και όταν επιτέλους η αγριεμένη Στέλλα κατάλαβε ότι είχε δίκιο και δεν της έμενε τίποτε άλλο από το να το παραδεχτεί και να ηρεμήσει, άρχισε να της εξηγεί. Ήταν αρκετά ξεκάθαρος στο ότι ποτέ δε χρειαζόταν στην πραγματικότητα το τηλέφωνο της γραμματείας και το πόσο αδιάφορη του ήταν αυτή η γραμματεία γενικά, αφού ούτε φοιτητής ήταν ούτε οι σπουδές του είχαν καμία σχέση με αυτό το κτίριο. Το ότι είχε βρεθεί εκεί από υποχρέωση, αφού συνόδευε ένα φίλο του που ήταν καθηγητής και του ζήτησε να τον φέρει μέχρι εδώ γιατί το αυτοκίνητό του ήταν στο συνεργείο. Και πως αφού έκανε όλον αυτόν τον κόπο, σκέφτηκε να κάνει μια βόλτα μέσα στη σχολή, αφού είχε ελεύθερο χρόνο. Κι αφού ήταν ακόμη αρκετά νωρίς σε σχέση με αυτό που είχε συνηθίσει, είπε να πιει έναν καφέ προτού μπει πάλι στ’ αμάξι και οδηγήσει νυσταγμένος. Μη γνωρίζοντας όμως πού ήταν το κοντινότερο σημείο που μπορούσε να βρει καφετέρια, ρώτησε έναν περαστικό –φοιτητής ήταν, σίγουρα- στο αίθριο. Κι ενώ εκείνος τον κατατόπιζε, παρατήρησε ένα μπουλούκι φοιτητών να κατευθύνεται προς τον τέταρτο όροφο, κι έτσι σιγουρεύτηκε ότι εκεί υπήρχε καφετέρια, αφού όλοι οι φοιτητές πήγαιναν προς τα εκεί. Θεώρησε αδύνατον να έτρεχαν με τέτοιο άγχος προς το αμφιθέατρο, τόσο πρωί, χωρίς ένα πλαστικό ποτήρι στο χέρι. Κι αφού λοιπόν επιβεβαίωσε πως ήταν ορθή η σκέψη του, στήθηκε στην ουρά για να πάρει κι εκείνος καφέ. Αλλά με είκοσι άτομα μπροστά του, το πήρε απόφαση πως θα αργούσε λίγο να απολαύσει αυτή την πρωινή πολυτέλεια, γι’ αυτό άρχισε να κοιτάζει τριγύρω. Σε αυτή τη βόλτα με το βλέμμα ήταν που παρατήρησε ένα κορίτσι να κάθεται μοναχό του σε ένα από τα πολλά τραπέζια, με το βιβλίο ανοιχτό αλλά χωρίς να διαβάζει. Αντ’ αυτού, δίπλωνε μανιωδώς ένα χαρτάκι, σα να είχε βάλει σκοπό της ζωής της να το φτάσει μέχρι τέλους, τόσο που να μη διπλώνει άλλο.
«Πόση ώρα με παρακολουθείς;», άστραψε και βρόντηξε η Στέλλα, με το πρόσωπό της να κοκκινίζει πάλι από τα νεύρα.

«Μόνο όση χρειάστηκε για να διπλώσεις το εισητήριο σε χίλια κομμάτια», απάντησε απτόητος. «Κι επειδή δε βλέπω καμία ταμπέλα να λέει ‘Απαγορεύεται το παρατηρείν’, δεν καταλαβαίνω γιατί εκρήγνυσαι…»

Δεν είχε τίποτα να του απαντήσει. Μα εκείνος κατάλαβε ότι περίμενε να της εξηγήσει. Έκανε μια άχαρη κίνηση με το χέρι του, σα να της ζήταγε την άδεια να κάτσει. Του έγνεψε καταφατικά κι εκείνος πήρε θέση απέναντί της.
«Με λένε Πέτρο. Εσένα;»

«Στέλλα».

«Το ξέρεις ότι αυτό που κάνεις λέγεται origami;»

«Ποιο;»

«Αυτό, με τα χαρτάκια.»

«Και τι σημαίνει origami;»

«Είναι ιαπωνική λέξη. Σύνθετη. Βγαίνει από τον όρο ‘ori’ που σημαίνει δίπλωμα και τον όρο ‘gami’ που σημαίνει χαρτί.»

«Δεν το ήξερα.»

«Ξέρεις να φτιάχνεις άλλα πράγματα με τα χαρτιά που διπλώνεις, εκτός από αυτά τα συμπαθητικά μεν, άχρηστα δε ρολάκια;»

«Ξέρω να φτιάχνω και καραβάκια. Την περνάω την τάξη;», ρώτησε πάλι ειρωνευόμενη. Είχε αρχίσει να κουράζεται κι αυτός ο περίεργος τύπος απέναντί της δεν έλεγε να της πει πού το πάει.

«Αν κάνεις λίγο ακόμη υπομονή, θα καταλάβεις. Βασικούς κανόνες διαλεκτικής δε σας μαθαίνουν εδώ;», κάγχασε δειλά, από φόβο μην την εκνευρίσει πάλι. «Το origami, όπως σου είπα, είναι μια πολύ παλιά μορφή τέχνης που προέρχεται από την Ιαπωνία. Το καραβάκι που λες είναι ένα πρώιμο σχέδιο. Ένα πιο προχωρημένο είναι αυτό.»

Έβαλε το χέρι στην τσέπη του και κάρφωσε στην άκρη του τραπεζιού ένα χάρτινο παπαγάλο, με τα γαμψά του πόδια να ακουμπάνε στο ξύλο και την ουρά του να κρέμεται σε απόλυτη ισορροπία. Όσο η Στέλλα το περιεργαζόταν, εκείνος συνέχιζε τη διήγηση:
«Εκτός από αυτό, υπάρχουν κι άλλα, πιο πολύπλοκα σχέδια που μπορείς να φτιάξεις. Με ένα, δύο ή και περισσότερα κομμάτια χαρτί, ζωγραφισμένα ή λευκά. Αν μάλιστα επιδιώξεις κάτι πιο δύσκολο και χρειαστεί να κόψεις το αρχικό κομμάτι χαρτιού που θα χρησιμοποιήσεις, τότε θα μπορείς να πεις ότι το έφτιαξες με τη μέθοδο kirigami. Αυτή είναι και η μόνη τους διαφορά.»
«Γιατί μου τα λες αυτά;»

«Επειδή σε είδα να διπλώνεις χαρτάκια. Επειδή, ίσως να πρέπει να προχωρήσεις παρακάτω, επειδή μπορεί αυτό να είναι το ταλέντο σου.»

«Κι αν δεν είναι;»

«Αν δεν το ψάξεις, δε θα το μάθουμε ποτέ. Σε κάθε περίπτωση, όταν θα έχεις χρόνο, μπορείς να μπεις σε αυτή την ιστοσελίδα και να βρεις περισσότερες πληροφορίες.»

Γύρισε το εισητήριο από την αντίθετη πλευρά, αυτή που είχε μείνει καθαρή, και της έγραψε τη διεύθυνση της σελίδας.
«Εγώ στο αφήνω εδώ. Όπως κατάλαβες, το τηλέφωνο της γραμματείας μού είναι παντελώς άχρηστο. Αν ποτέ θελήσεις, ψάξ’το.»
Σηκώθηκε με τον ίδιο διστακτικό τρόπο που είχε καθίσει, την καλημέρισε και απομακρύνθηκε πηγαίνοντας προς το αμφιθέατρο που δίδασκε ο φίλος του. Στα μισά του δρόμου, έκανε μεταβολή και γύρισε να πάρει τον καφέ που είχε ξεχάσει επάνω στο τραπέζι, αλλά η Στέλλα είχε ήδη εξαφανιστεί.
Είχε προλάβει να διπλώσει ξανά το χαρτάκι που της άφησε, μόνο στα τέσσερα αυτή τη φορά, να το βάλει στην τσέπη, να μαζέψει τα πράγματά της και να τρέξει προς το αμφιθέατρο. Είχε ήδη πάει 09:02 κι ο συγκεκριμένος καθηγητής που παρέδιδε δεν άφηνε κανέναν να περάσει μέσα αν δεν ήταν στην ώρα του. Ευτυχώς τον πρόλαβε τη στιγμή που ήταν στραμμένος προς τα χαρτιά του, κι έτσι μπόρεσε να μπει και να καθίσει χωρίς να την αντιληφθεί. Ούτε λέξη δε συγκράτησε από την παράδοση. Το μόνο που σκεφτόταν ήταν πότε θα απεγκλωβιστεί από κει μέσα για να πάει σπίτι της να βρει πληροφορίες. Μέχρι εκείνη την ώρα όμως, επεξεργαζόταν με κάθε λεπτομέρεια το συμβάν με τον άγνωστο άντρα. Ίσως να ήταν μια απάντηση στο ερώτημά της για τη χρησιμότητα αυτού που έκανε τόσα χρόνια. Άλλωστε, ήταν από τους ανθρώπους που εύκολα πίστευαν στα σημάδια. Αποφάσισε να το αποδεχτεί ως οιωνό, κι ίσως τελικά η ίδια να τον είχε έλξει προς το μέρος της εκείνη τη δεδομένη περίοδο που αναζητούσε σκοπό στη μέχρι τότε άσκοπη ασχολία της.
Αντιλήφθηκε ότι το μάθημα είχε τελειώσει όταν είδε τον κόσμο να σηκώνεται από τα έδρανα, σε συνδυασμό με την απαραίτητη βαβούρα που δημιουργούνταν στο μεσοδιάστημα μεταξύ των μαθημάτων. Σηκώθηκε κι εκείνη, για άλλη μια φορά πήρε βιαστικά τα πράγματά της, έκανε έναν έλεγχο στην τσέπη της για να βεβαιωθεί ότι το χαρτάκι που της άφησε ο άγνωστος ήταν ακόμη εκεί και έφυγε. Για την ακρίβεια, έτρεξε προς την έξοδο για να προλάβει το λεωφορείο που έφευγε έντεκα ακριβώς, ώστε να βρεθεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα σπίτι της.
Αφού έδωσε τον απαραίτητο χρόνο στον υπολογιστή της για να ανοίξει – κάποια στιγμή έπρεπε να τον αλλάξει, δεν πήγαινε άλλο αυτή η κατάσταση- έβγαλε το πολύτιμο πλέον χαρτάκι από την τσέπη και πληκτρολόγησε τη διεύθυνση. Αρχικά δεν της γέμισε το μάτι, έμοιαζε αρκετά ερασιτεχνική. Αν ο σκοπός αυτού που την έφτιαξε ήταν να δελεάσει κάποιον να ασχοληθεί με αυτή την τέχνη, σίγουρα είχε αποτύχει. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισε την αναζήτηση και στη διάρκεια αυτής έμαθε παραπάνω απ’ όσα χρειαζόταν. Όπως το ότι αυτό ξεκίνησε από μοναχούς βουδιστές περίπου δεκατέσσερις αιώνες πριν. Ως γνήσια σκεπτικίστρια, αμέσως αμφέβαλε για την πληροφορία. Σε ό,τι αγνοείται η προέλευση, ένας μοναχός βουδιστής είναι απαραίτητος για να ξεκινήσεις. Αλλά και οι Ιάπωνες, έλεγε η πηγή, που ήταν κάτι περισσότερο πιστευτό και σύγχρονο, χρησιμοποιούσαν origami για να απασχολούν τα παιδιά στο σπίτι τις ημέρες που δεν είχαν σχολείο. Και αφού αυτοί το εξέλιξαν, το διέδωσαν παντού: σε Άραβες, σε Ισπανούς, στη Λατινική Αμερική και πάει λέγοντας. Μέχρι που έφτασε να αποτελεί μέθοδο θεραπείας στην ειδική αγωγή, τόσες πολλές εφαρμογές είχε. Κάπου εκεί ήταν που άρχισε να βαριέται, οι περισσότερες από αυτές τις πληροφορίες της ήταν άχρηστες, ανυπομονούσε να φτάσει στο προκείμενο. Άνοιξε μια σχετική ιστοσελίδα που είχε διαγράμματα για να φτιάξει κάποιος origami και επέλεξε ένα από τα εύκολα. Πήρε ένα τετράγωνο χαρτί από τον κύβο σημειώσεων που είχε μόνιμα πάνω στο γραφείο της και πάντα σε απόσταση που να είναι άμεσα διαθέσιμος. Το πρώτο πράγμα που έφτιαξε ήταν μια τίγρης. Ή μάλλον, το κεφάλι μιας τίγρης. Ή μάλλον, το πρόσωπο μιας τίγρης, αφού πρώτα το ζωγράφισε ώστε να φαίνονται οι ρίγες στα πλαινά, τα μάτια και η μουσούδα. Ειδάλλως, θα μπορούσε να είναι πρόσωπο οποιουδήποτε ζώου που έχει οβάλ πρόσωπο και αυτιά.
Με αυτό παρατήρησε πως δεν αρκούσε το να διπλώσει το χαρτί σωστά, αλλά έπρεπε και να το διαμορφώσει έτσι ώστε να είναι εμφανές αυτό που είχε φτιάξει. Αυτή η ιδέα την αποθάρρυνε κάπως· αυτό που της είχε περιγράψει ο μυστηριώδης τύπος ήταν ένα σχέδιο που μόνο με το δίπλωμα του χαρτιού θα εμφάνιζε κάτι συγκεκριμένο, κάτι που δε χρειαζόταν ούτε χρώματα ούτε γραμμές για να καταλάβει κάποιος τί είναι. Ακόμη και ο παπαγάλος που της έδωσε, ήταν ολόλευκος, χωρίς ίχνος επεξεργασίας πέρα από το διπλωμένο χαρτί κι όμως, ήταν πασιφανές ότι ήταν ένας παπαγάλος. Έβαλε μπροστά της το origami που είχε πάρει μαζί της φεύγοντας από την καφετέρια και το συνέκρινε με αυτό που είχε εκείνη φτιάξει. Μόνο τότε κατάλαβε ότι, όσο πιο πολύπλοκο ήταν το σχέδιο, τόσο περισσότερες λεπτομέρειες φαίνονταν. Τόσο που, δε χρειαζόταν πια καμία προσθήκη χρώματος ή σχεδίασης για να καταλάβει κανείς τι ήταν. Σε αντίθεση με την ταπεινή της τίγρη, ο παπαγάλος είχε αμέτρητες πτυχώσεις και γυρίσματα του χαρτιού για να καταλήξει να γίνει ένας περήφανος και ξεκάθαρος παπαγάλος. Άρα αυτό που έπρεπε να κάνει, ήταν να μάθει πώς να φτιάχνει πιο λεπτομερή σχέδια. Τότε κατάλαβε και το λόγο για τον οποίο η ιστοσελίδα περιείχε διαβαθμίσεις στα σχέδια. Από πολύ έυκολο μέχρι εξαιρετικά δύσκολο.
Τις επόμενες ημέρες, που σύντομα έγιναν εβδομάδες, τις αφιέρωσε στο να διπλώνει και να ξεδιπλώνει χαρτάκια. Δεν έκανε δηλαδή κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανε τόσα χρόνια, με εξαίρεση φυσικά ότι πλέον είχε κάποιο σκοπό και κάποιο αποτέλεσμα. Τώρα πια οι γυναικείες τουαλέτες δε φιλοξενούσαν καραβάκια, αλλά παπαγάλους που κρέμονταν από την άκρη του καθρέφτη. Στο έδρανο που εγκατέλειπε κάθε φορά που τελείωνε το μάθημα, άφηνε ένα λουλούδι. Στις ευχετήριες κάρτες που έγραφε για τους φίλους της, υπήρχε πάντα κολλημένο ένα μικρό ζωάκι και τα ραβασάκια που άφηνε στη μάνα της για να μην την ψάχνει, τα έκρυβε πάντα μέσα σε ένα αυτοσχέδιο χάρτινο μανιτάρι.
Ο καημός της όμως πλέον, ήταν να φτάσει τα δημιουργήματά της στο επίπεδο που ήταν ‘εξαιρετικά δύσκολο’, αυτό που ο δημιουργός της ιστοσελίδας ονόμαζε ‘επαγγελματικό επίπεδο’. Κάθε φορά που έμπαινε για να βρει νέα σχέδια αναρωτιόταν για ποιο λόγο το είχε ονομάσει ‘επαγγελματικό’, αλλά συγκρατούσε τον εαυτό της μέχρι να σιγουρευτεί ότι όντως ήταν έτοιμη για αυτό το στάδιο. Κάπως έτσι πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια από την ημέρα που είχε φτιάξει την πρώτη της τίγρη. Εκείνο το πρώτο τέχνημα (ή ακριβέστερα το δεύτερο, αν συμπεριελάμβανε και τα εκατοντάδες καραβάκια της νιότης της) είχε πλέον πάρει τη θέση του στο θρόνο των origami, μέσα σε μια κορνίζα ακριβώς επάνω από το προσκέφαλό της στο κρεβάτι, και είχαν φτάσει πάλι εκείνες οι ημέρες που η Στέλλα έψαχνε για ένα σημάδι που θα της άναβε το πράσινο φως να προχωρήσει. Εκείνο το βράδυ που μπήκε στο δωμάτιο και βρήκε στραβή την κορνίζα με την τίγρη, ήταν η αρχή του τέλους. Του τέλους των αμέτρητων σταδίων origami που είχε προσπελάσει με επιτυχία και συνάμα, το τέλος της υπομονής της για έναν οιωνό. Μπορεί να την είχε σκουντήξει η μητέρα της με το ξεσκονόπανο, μπορεί να είχε φυσήξει αέρας και να την είχε μετακινήσει. Δεν είχε καμία σημασία. Γιατί αυτά θα μπορούσαν να είχαν συμβεί μια οποιαδήποτε άλλη μέρα ή να μην είχαν συμβεί καθόλου.
Δεν ανάλωσε άλλο χρόνο στο να σκέφτεται τις πιθανότητες. Κάτι απροσδιόριστο μέσα της την βεβαίωνε πως ήταν η κατάλληλη στιγμή. Άνοιξε για άλλη μια φορά τον υπολογιστή, έβγαλε την προστατευτική ζελατίνα από ένα ολοκαίνουριο πακέτο με κόλλες Α4 και ετοιμάστηκε για δουλειά. Πριν όμως ξεκινήσει, έπρεπε να ικανοποιήσει την περιέργεια που συγκρατούσε με χαλινάρια εδώ και τρία χρόνια, και με το ρίσκο πάντα η ιστοσελίδα να μην υπάρχει μετά από τόσον καιρό, οπότε και δε θα μάθαινε ποτέ τί ακριβώς ήταν το ‘επαγγελματικό επίπεδο’ origami και γιατί είχε ονομαστεί έτσι.
Μπαίνοντας στις λεπτομέρειες της ιστοσελίδας, είδε σχέδια που ποτέ πριν δεν είχε φανταστεί πως θα μπορούσαν να φτιαχτούν με μία και μόνο κόλλα χαρτί. Ακόμα και εκείνη, που πια ήταν ένα βήμα πριν την τελειοποίηση της τέχνης της, είχε μείνει έκθαμβη από την πολυπλοκότητα των διαγραμμάτων. Ενώ σκεφτόταν το πόσο μακριά είχε ήδη φτάσει, από τα μικρά ρολάκια που δίπλωνε μέχρι και αυτή τη στιγμή, που καλούνταν να τερματίσει την πορεία της σε αυτή την περίεργη μαθητεία, άφηνε τα μάτια της να ταξιδεύουν στα σχέδια της σελίδας και να τη γεμίζουν με αδημονία για τη στιγμή που θα τα κρατούσε στα χέρια της, γνωρίζοντας ότι ήταν καμωμένα αποκλειστικά από εκείνη. Μέχρι που τα μάτια της σταμάτησαν σε ένα banner που αναβόσβηνε στο κάτω μέρος της ιστοσελίδας. “Professional in origami?” ρωτούσε προτρέποντάς τη να κλικάρει πάνω του. Αφού έκανε δυο λεπτά μέχρι να αποφασίσει ποια από τις αρετές της θα νικούσε σε αυτή τη σύντομη διαμάχη – η περιέργεια ή η καχυποψία της – έκανε την κατάλληλη κίνηση και μπήκε στην ιστοσελίδα που την οδήγησε η ύποπτη διαφήμιση.
Για όλους φτάνει κάποτε εκείνη η στιγμή που όλα μπαίνουν σε μια σειρά, σαν κάποιος από μηχανής θεός να ανέλαβε την ευθύνη να τα τακτοποιήσει ταυτόχρονα και να δώσει τις απαντήσεις που εκκρεμούσαν. Για τη Στέλλα εκείνη η μαγική στιγμή είχε φτάσει, όπου όλα τα κομμάτια του παζλ επιτέλους ενώνονταν και τα ερωτήματα τόσων χρόνων, από το γιατί διπλώνει χαρτάκια μέχρι το τί ακριβώς σημαίνει επαγγελματικό επίπεδο στα origami, επιτέλους έδιναν τις απαντήσεις που τής χρωστούσαν. Με ένα καλυμμένο με το μανδύα του –μπορεί και να είμαι ιός, τολμάς να πατήσεις πάνω μου; – σινιάλο.
Διαγωνισμός, λέει. Για τους καλύτερους χειροτεχνίτες origami, λέει. Στο Τόκιο, λέει. Συμμετοχές μέχρι την επόμενη εβδομάδα. Χρόνος προετοιμασίας: δύο μήνες. Παρόλο που δεν ένιωθε καμία ελπίδα, άφησε τη σελίδα ανοικτή και επέστρεψε στα ‘εξαιρετικά δύσκολα διαγράμματα’. Σιγά μη μπορούσε να ανταγωνιστεί τους καλύτερους του κόσμου με τρία χρόνια παιχνίδι. Εκείνοι είχαν τουλάχιστον είκοσι χρόνια στο ενεργητικό τους κι ακόμα είχαν πολλές προκλήσεις μπροστά τους. Σιγά μην κατάφερνε να βρει τα χρήματα για τα ναύλα μέσα σε τόσο μικρό διάστημα. Αλλά άφησε ανοικτή τη σελίδα. Απ’ τα διαγράμματα του τελευταίου επιπέδου δυσκολίας, διάλεξε να φτιάξει έναν Ίκαρο. Ή τουλάχιστον, να προσπαθήσει να φτιάξει. Με μία κόλλα χαρτί. Γονατιστός, με τα φτερά ακόμη στις πλάτες του και το πρόσωπο στραμμένο προς τον ήλιο. Λίγα λεπτά πριν πάρει το ρίσκο της ζωής του. Λίγα λεπτά αφότου είπε στον πατέρα του: «Εγώ θα το κάνω». Με αυτή τη φράση δήλωσε κι εκείνη στον πατέρα της την αποφασιστικότητά της να ταξιδέψει μέχρι την άλλη άκρη της γης, αφού πρώτα τον είχε πείσει να αποδεσμεύσει πρόωρα τα χρήματα που φύλαγε για την αποφοίτησή της. Όταν τελειοποίησε τον Ίκαρό της επέστρεψε στη σελίδα για να δει τις λεπτομέρειες της συμμετοχής. Αφού τελείωσε με τα διαδικαστικά, στρώθηκε στη δουλειά. Απέμεναν μόλις 54 ημέρες για το διαγωνισμό. Σε αυτές όμως, έκανε το καλύτερο που μπορούσε κι όταν δε μπορούσε πια, έριχνε μια ματιά στον Ίκαρο και συνέχιζε. Μέχρι την ημέρα που πάτησε πόδι στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου κι έστρεψε κι εκείνη το πρόσωπο προς τα πάνω για να τον κοιτάξει στα ίσια. Μόνο που δεν αρκούσε να αναμετρηθεί μόνο μαζί του.

Την πρώτη μέρα στο Τόκιο, η μόνη υποχρέωση που είχε ήταν να εμφανιστεί στο συγκρότημα που θα ελάμβανε χώρα ο διαγωνισμός για να εγγραφεί και να δηλώσει το σχέδιο origami με το οποίο θα διαγωνιζόταν. Έπειτα θα γινόταν μια συγκέντρωση για να γνωριστούν οι διαγωνιζόμενοι μεταξύ τους και με τους διοργανωτές. Αυτό έπρεπε πάση θυσία να το αποφύγει. Το μόνο που θα τής προσέφερε θα ήταν άλλη μία δόση άγχους, πέρα από αυτή που ήδη κουβαλούσε. Έμεινε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μέχρι τις εννιά. Όσο περνούσε η ώρα όμως, τόσο περισσότερες σκέψεις συσσωρεύονταν στο μυαλό της με αποτέλεσμα αυτό ακριβώς που προσπαθούσε να αποφύγει. Αποφάσισε να κατέβει στην αίθουσα που θα γινόταν η συγκέντρωση για να περάσουν λίγο ευκολότερα οι ώρες. Απλά θα φρόντιζε να αποφύγει τις πολλές συζητήσεις για το μεθαυριανό, διαγωνιστικό κομμάτι και να χαλαρώσει όσο ήταν δυνατόν. Σε τελική ανάλυση, διαγωνιζόμενοι ήταν και εκείνοι, όχι εχθροί. Και σίγουρα δεν έφταιγαν σε τίποτα που εκείνη το είχε πάρει πατριωτικά, παρόλο που ήξερε πως αντικειμενικά, δεν είχε την παραμικρή ελπίδα.
Ακόμη και έξω από την κλειστή πόρτα της αίθουσας εκδηλώσεων ακουγόταν η μουσική. «Ωραία», σκέφτηκε, «θα είναι πιο εύκολο απ’ ό,τι νόμιζα να αποφύγω τη συζήτηση». Μπήκε μέσα και κατευθύνθηκε προς το μπαρ. Δεν έπινε ποτέ, οπότε η πιο ανώδυνη λύση ήταν μια μπίρα. Έκατσε σε ένα από τα πολλά σκαμπό μπροστά από το μπαρ και άρχισε να παρατηρεί τον κόσμο. Για την ακρίβεια, περιεργαζόταν τα πρόσωπά τους και από αυτά προσπαθούσε να καταλάβει κατά πόσον ήταν ικανοί στη χειροτεχνία. Ένας τους ξέφυγε από το μπουλούκι και άρχισε να κατευθύνεται προς το μέρος της. Η πρώτη σκέψη ήταν πως σίγουρα πήγαινε να μιλήσει σε κάποιον διπλανό της που ήδη γνώριζε, η δεύτερη και ενώ εκείνος πλησίαζε πιο πολύ ήταν ότι είχε θράσος να διασχίσει τόσα μέτρα για να μιλήσει σε μια άγνωστη. Η τρίτη και τελευταία σκέψη της ήταν ότι αυτόν κάπου τον ήξερε κι αν δεν την απατούσε η μνήμη της – που σπανίως το έκανε – το όνομά του άρχιζε από Π.
«Πέτρος, σε περίπτωση που δεν το θυμάσαι», είπε δίπλα στ’ αυτί της για να ακουστεί πάνω από τη μουσική που εξακολουθούσε να παίζει διαπασών.
Τότε μόνο τον θυμήθηκε. Όχι από το περπάτημα, όχι από το στραβό χαμόγελο και το υπερβολικά μελαχρινό πρόσωπο. Αλλά αυτή η μυστηριώδης φιγούρα δεν της ήταν τόσο άγνωρη. Εξάλλου, δεν ήταν από τους ανθρώπους που ξεχνούσαν εύκολα και το γεγονός ότι δε μπόρεσε να ανακαλέσει ολόκληρο το όνομα προτού της το πει ο ίδιος, ήταν ήδη ενοχλητικό για εκείνη.
«Σε θυμάμαι», απάντησε με σιγουριά. Ασχέτως που πλανιόταν στον αέρα μια αίσθηση μακρόχρονης και καλοστημένης συνωμοσίας από μέρους του, το βλέμμα της μόνο φόβο δεν πρόδιδε.

«Φαντάζομαι ότι περιμένεις κάποιες εξηγήσεις».

«Καλό θα ήτανε, για αρχή».

«Είναι πιο απλό απ’ όσο φαντάζεσαι. Ούτε εγώ περίμενα να σ’ επηρεάσει τόσο πολύ ώστε να σε φέρει μετά από τόσα χρόνια εδώ. Ξέρεις, δεν είμαι κυνηγός ταλέντων origami ούτε συνηθίζω να εισβάλλω σε καφετέριες για να βρω τον επόμενο υποψήφιο για τον παγκόσμιο διαγωνισμό».

«Ούτε εγώ συνηθίζω να επηρεάζομαι από αγνώστους».

«Οπότε μπορούμε να αποδεχτούμε και οι δύο ότι ήταν τυχαίο και να απολαύσουμε τη διοργάνωση».

«Πρώτον, δεν πιστεύω στην τύχη. Τουλάχιστον όχι στην τυφλή τύχη. Και δεύτερον, συμμετέχεις κι εσύ;»

«Μπορείς να το πεις κι έτσι».

Με αυτή την επιμονή του για μυστήριο, η Στέλλα είχε πλέον καταλήξει ότι το μόνο συναίσθημα που της προκαλούσε αυτή η επιτηδευμένη στάση, ήταν αυτό του εκνευρισμού. Αλλά και της ίντριγκας. Ίσως και λίγης ανυπομονησίας να φτάσει στη λύση του μυστηρίου. Σε κάθε περίπτωση, αυτός ο Πέτρος ήταν πολύ εκνευριστικός!
Όταν επέστρεψε στο δωμάτιο, προσπάθησε να ξεχάσει την αποψινή συνάντηση, μόνο και μόνο για να μην επηρεαστεί περαιτέρω. Το είχε βάλει σκοπό την αυριανή μέρα, που ήταν και η ελεύθερη του προγράμματος, να ασχοληθεί αποκλειστικά με το να ηρεμήσει και να προετοιμαστεί για την τελική αναμέτρηση. Τίποτα δεν ήθελε να ξέρει για τους άλλους διαγωνιζόμενους. Πόσο μάλλον για τον παλιό της γνώριμο που, αν και ήταν η αιτία να ανακαλύψει και να αναπτύξει το μοναδικό της ταλέντο, δεν τον ήθελε μες τα πόδια της εκείνες τις ώρες. Μετά το διαγωνισμό και ανεξαρτήτως αποτελέσματος, θα είχε όλο το χρόνο που χρειαζόταν να ξεδιαλύνει το αίνιγμα. Όχι όμως τώρα.
Το ξημέρωμα σηκώθηκε χωρίς να χρειαστεί ξυπνητήρι, με τις αχτίδες του ήλιου να διαπερνούν την αραχνοϋφαντη κουρτίνα με την οποία ο ξενοδόχος είχε επιλέξει να διακοσμήσει τα δωμάτια. Αφού γκρίνιαξε για το οξύμωρο του πράγματος και αναρωτήθηκε με εμφανή ειρωνία για το πόσο σοφός μπορεί να είναι ένας Ιάπωνας που διαλέγει ημιδιαφανείς κουρτίνες στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου, έπλυνε το πρόσωπό της και βγήκε στο ξύλινο μπαλκόνι. Ατένισε για κάμποσα λεπτά τον ορίζοντα, με τα χίλια χρώματα που φιλοξενούσε η ίδια η φύση σε αυτό το μέρος. Περιέργως δε σκεφτόταν τίποτα, κι επειδή αυτό ακριβώς είχε ανάγκη, προσπαθούσε να επιμηκύνει το χρόνο που στεκόταν έτσι άεργη. Η μέρα προδιαγραφόταν μεγάλη και μερικές ανάσες προτού ξεκινήσει ήταν απαραίτητες.
Το υπόλοιπο της ημέρας το πέρασε κλεισμένη στο δωμάτιο, διπλώνοντας και τσαλακώνοντας χαρτιά. Το σχέδιο που είχε δηλώσει για το διαγωνισμό ήταν ο Raijin, ο θεός της φωτιάς για τους Ιάπωνες, ή μάλλον για τη μυθολογία τους, αφού κανείς πλέον δεν πίστευε πως υπήρξε. Στη λίστα με τα πιο δύσκολα σχέδια origami στον κόσμο, αυτό βρισκόταν στη δεύτερη θέση. Δεν ήταν ότι δεν το είχε ξαναφτιάξει στο παρελθόν, αλλά έπρεπε να το τελειοποιήσει. Κάτι σαν γενική πρόβα πριν την πρεμιέρα. Τοποθετώντας τον τρίτο κατά σειρά Raijin στο κομοδίνο, το βλέμμα της έπεσε στο ρολόι και μόνο τότε κατάλαβε πως, όχι μόνο είχε νυχτώσει, αλλά απέμεναν μόλις έξι ώρες για την καινούρια ημέρα. Έφαγε στα γρήγορα, έκανε μπάνιο, ετοίμασε την τσάντα που θα έπαιρνε μαζί της και ξάπλωσε. Η κούραση είχε ήδη φτάσει στο απόγειό της κι έτσι, δεν άργησε να παραδοθεί στον ύπνο.
Το πρωί, ένα λεωφορείο που είχαν ναυλώσει οι διοργανωτές τούς μετέφερε στο κέντρο του Τόκιο, όπου θα γινόταν ο διαγωνισμός. Το ταξίδι μέχρι εκεί διήρκεσε δύο ώρες, πράγμα που η Στέλλα δε γνώριζε καθώς, δεν είχε προλάβει να ασχοληθεί με καμία άλλη λεπτομέρεια πέραν αυτών που αφορούσαν καθαρά στο διαγωνισμό. Η επιβλητική παγόδα μέσα στην οποία γινόταν η διοργάνωση προκάλεσε από την πρώτη στιγμή το δέος των περισσότερων συμμετεχόντων, με εξαίρεση κάποιους λίγους που φαντάζονταν τα διπλώματα που έπρεπε να κάνουν για να βγει το σχέδιο του κτιρίου σε origami. Αφού μοιράστηκαν τα νούμερα συμμετοχών και έγιναν και οι απαραίτητες συστάσεις, ένας από την ομάδα των διοργανωτών τους οδήγησε σε μια τεράστια αίθουσα με λείο πάτωμα και ξύλινα τραπέζια. Κάθε τραπέζι ήταν σε απόσταση 2 μέτρων από το διπλανό του, συνοδευόταν από μία επίσης ξύλινη σκαλιστή καρέκλα και από πάνω είχε ένα φωτιστικό, του οποίου το φως κάλυπτε όλο το τραπέζι, από γωνία σε γωνία. Της έκανε εντύπωση που η λάμπα στο φωτιστικό ήταν μπλε, αλλά την απορία της έλυσε ένας άλλος διαγωνιζόμενος που ερχόταν κάθε χρόνο με την ελπίδα μια μέρα να βγει πρώτος. «Το μπλε δεν κουράζει τα μάτια», της απάντησε με ύφος ειδήμονα και προχώρησε προς το τραπέζι του. Κάθησε κι εκείνη στο δικό της προσπαθώντας να βολευτεί αλλά δεν τα κατάφερνε με τίποτα. Επάνω στην ξύλινη επιφάνεια υπήρχε ήδη μια στοίβα από ολόλευκες κόλλες Α4, τίποτε άλλο. Αφού όλοι πήραν τις θέσεις που τους υπέδειξαν οι διοργανωτές, ένας από αυτούς που είχε πάρει το ρόλο του διαιτητή, έπιασε το μικρόφωνο και τους καλωσόρισε. Τους διάβασε μέσα από ένα φυλλάδιο τους βασικούς κανόνες και φρόντισε να καταστήσει σαφές το ότι δε θα υπήρχε ελαστικότητα στην εφαρμογή τους. Κατόπιν τους παρουσίασε την κριτική επιτροπή του διαγωνισμού, η οποία καθόταν σε ένα ξεχωριστό, ενιαίο τραπέζι στη μία πλευρά της τετράγωνης αίθουσας. Κρύος ιδρώτας άρχισε να λούζει τη Στέλλα καθώς πέρναγε το βλέμμα της πάνω από τους κριτές, από τα αριστερά προς τα δεξιά, και σταματώντας στον τρίτο από το τέλος. Ο μόνος λόγος που διατήρησε την ψυχραιμία της ήταν για να καταφέρει να ακούσει καθαρά το όνομά του, ώστε να σιγουρευτεί ότι δεν είχε κάνει λάθος.
«Όγδοος κριτής, ο κ.Πέτρος Γιαννόπουλος, από την Ένωση Χειροτεχνιτών Origami Ελλάδος».
Όταν της είπε ότι συμμετέχει και αυτός, έπρεπε να το είχε καταλάβει. Τώρα βρισκόταν απέναντί του, σε θέση άμυνας κι εκείνος χαμογελούσε διακριτικά προς το μέρος της. Δεν είχε πολύ καιρό για σκέψη, αποφάσισε να τον αγνοήσει και να διοχετεύσει την ενέργειά της αποκλειστικά σε αυτό για το οποίο είχε έρθει. Ο διαιτητής ανακοίνωσε την έναρξη του διαγωνισμού και στον τοίχο πίσω από το τραπέζι της κριτικής επιτροπής άναψε ένα μεγάλο, ψηφιακό ρολόι που μέτραγε αντίστροφα δώδεκα ώρες. Η Στέλλα ήξερε ήδη ότι το σχέδιο Raijin μπορούσε να το φτιάξει μέσα σε 6 ώρες, αν έβαζε και την επιπλέον ώρα που θα έκανε για να το τελειοποιήσει χάριν του διαγωνιστικού κομματιού, θα της έπαιρνε περίπου ένα οκτάωρο. Απ’ όσο είχε μάθει, κανείς άλλος δεν είχε δηλώσει το ίδιο σχέδιο, οπότε αυτό διευκόλυνε τα πράγματα δεδομένου ότι, δε χρειαζόταν να συγκριθεί άμεσα με κάποιο Raijin που θα είχε φτιάξει ένας από τους βετεράνους των origami. Αφού έκανε το πρώτο από τα συνολικά 1362 διπλώματα που χρειαζόταν το σχέδιό της, ένιωσε σα να είχαν σβηστεί τα πάντα γύρω της. Δεν υπήρχε διαγωνισμός, δεν υπήρχαν κριτές μα ούτε και αντίστροφη μέτρηση και κυρίως, δεν υπήρχε κανένας Πέτρος να έχει να του αποδείξει την αξία της. Όταν πια ολοκλήρωσε το σχέδιο, τα χέρια της πονούσαν και τα μάτια της αδυνατούσαν να δουν καθαρά σε απόσταση πέραν των κοντινών είκοσι εκατοστών. Η πλάτη της είχε γίνει ένα κυρτό ξύλο που πάλευε να ισιώσει και το κεφάλι της κόντευε να εκραγεί. Σιγουρεύτηκε ότι το αποτέλεσμα ήταν αντάξιο της προσπάθειάς της και παρέδωσε τον Raijin στις 8 ώρες και ένα τέταρτο. Ο διαιτητής την οδήγησε στους στύλους που είχαν τοποθετηθεί μπροστά από το τραπέζι της κριτικής επιτροπής, ο καθένας με τον αριθμό του συμμετέχοντα. Εκεί πάνω ακουμπούσε ο κάθε διαγωνιζόμενος το σχέδιό του για να εξεταστεί και να βαθμολογηθεί από τους κριτές. Στο πέρασμά της, πρόλαβε να ρίξει μια λοξή ματιά στον Πέτρο ο οποίος, παρακολουθώντας το διαγωνιζόμενο στο έκτο τραπέζι, παρέμενε ανέκφραστος. Έπειτα έκατσε στη δεύτερη κερκίδα που προοριζόταν για τους διαγωνιζόμενους και περίμενε να λήξει η διορία. Την πρώτη ώρα την κατανάλωσε στο να προσπαθεί να ξεμουδιάσει, κοιτάζοντας θολά τους υπόλοιπους που ακόμη δίπλωναν χαρτιά. Άλλοι με περίσσια αφοσίωση, άλλοι με εμφανές άγχος που τους έκανε να καταστρέφουν το δημιούργημά τους και κάποιοι τόσο άγαρμποι, που μάλλον δεν ήξεραν πώς είχαν βρεθεί εδώ. Μόλις έπιασε τον εαυτό της να συγκρίνει το δικό της σχέδιο με τα άλλα που είχαν ήδη τοποθετηθεί στους στύλους, βγήκε έξω από την αίθουσα για να μην επηρεαστεί. Περίμενε εκεί τη λήξη, η οποία σηματοδοτήθηκε από τρία συνεχόμενα κουδουνίσματα και τη φωνή του διαιτητή να παρακαλεί τους εναπομείναντες διαγωνιζόμενους να παραδώσουν τα σχέδιά τους στο στύλο που ανέγραφε τον αριθμό τους.
Μπήκε ξανά στην αίθουσα για να παρακολουθήσει τη λήξη. Οι κριτές παρέμειναν στις θέσεις τους και ο διαιτητής εξήγησε στους παρευρισκόμενους τη διαδικασία που θα ακολουθούσε από δω και πέρα. Επιβεβαίωσε πως όλα τα σχέδια βρίσκονταν πάνω στο στύλο με το σωστό αριθμό και πως ο αριθμός αυτός αντιστοιχούσε στον διαγωνιζόμενο ο οποίος είχε δηλώσει το ίδιο σχέδιο με αυτό που είχε τελικά φτιάξει. Έπειτα ανακοίνωσε πως η αίθουσα θα παρέμενε κλειστή για το κοινό για μία ώρα, έως ότου γίνει η ψηφοφορία των κριτών, και έπειτα θα καλούνταν πάλι μέσα για την ανακοίνωση των τελικών αποτελεσμάτων και τη βράβευση των τριών πρώτων σε βαθμολογία σχεδίων. Παρακάλεσε όλους τους διαγωνιζόμενους και το κοινό να εξέλθουν και κλείνοντας τις βαρειές πόρτες της αίθουσας, δύο Ιάπωνες ντυμένοι σαμουράι στάθηκαν μπροστά της με τα χέρια σταυρωμένα.
Είχε ήδη βραδιάσει και η Στέλλα σκεφτόταν ότι στην πραγματικότητα, αυτό το βράδυ δεν είχε καμία διαφορά από το προηγούμενο, αφού και τότε δίπλωνε έναν Raijin όταν κατάλαβε πως ο ήλιος είχε πια κρυφτεί. Σήμερα έκανε ακριβώς το ίδιο, μόνο που ο σημερινός της Raijin δεν έμεινε στο κομοδίνο όπως ο χθεσινός. Ο σημερινός δε θα τελείωνε τη διαδρομή του τόσο άδοξα. Θα κρινόταν ακόμη κι από τον Πέτρο, που ποιός ξέρει ποιος άνεμος τον έφερε στο δρόμο της και γιατί εκείνη τον πήρε τόσο στα σοβαρά τη μέρα που της έδωσε το χαρτάκι στη σχολή. Ίσως τελικά όλα να ήταν θέμα τύχης. Θα μπορούσε να μην είχε πάει στη σχολή εκείνο το πρωί, αφού ήταν ξενυχτισμένη από τη συναυλία. Θα μπορούσε να μην είχε κάτσει στην καφετέρια αλλά να είχε σπεύσει στο αμφιθέατρο για το μάθημα. Πολλά υποθετικά ‘θα’. Αλλά τα πράγματα γίνανε έτσι που, να τον συναντήσει, να κρατήσει το χαρτάκι που της έγραψε την ιστοσελίδα, να την ψάξει, να ασχοληθεί με αυτό που της πρότεινε ένας άγνωστος και τελικά, να βρεθεί εδώ, στην άκρη του κόσμου και απέναντι σε αυτόν τον άγνωστο που την έκανε να ανοίξει τα μάτια και να δει για ποιο λόγο δίπλωνε χαρτάκια.
Η μία ώρα πέρασε γρηγορότερα απ’ ό,τι φανταζόταν. Οι δύο –τρόπον τινά- σαμουράι παραμέρισαν και οι πόρτες άνοιξαν και πάλι για να υποδεχθούν τους διαγωνιζόμενους. Η αίθουσα είχε μετατραπεί, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, σε ένα φεστιβάλ χρωμάτων και κάθε σχέδιο φωτιζόταν από έναν διαφορετικού χρώματος προβολέα πάνω στο στύλο. Ο διαιτητής καλωσόρισε και πάλι τους συμμετέχοντες και τους προσκάλεσε να πάρουν τις θέσεις τους στις τρεις πρώτες σειρές της κερκίδας. Σ’ έναν ξεχωριστό στύλο με λευκό προβολέα, φωτιζόταν το έπαθλο, ένα αγαλματίδιο με το Φοίνικα, ακριβές αντίγραφο του σχεδίου που είχε κερδίσει τον περυσινό διαγωνισμό. Όταν ο διαιτητής άρχισε να εκφωνεί τα τελικά αποτελέσματα, η Στέλλα ένιωσε τα γόνατά της να σπάνε στα δυο. Βλέποντας τον Φοίνικα, ένιωθε ότι δεν είχε καμία ελπίδα μπροστά του. Γιατί, προφανώς, μόνο οι καλύτεροι του κόσμου είχαν το θράσος να πάνε να διεκδικήσουν ένα τέτοιο βραβείο.
Ο διαιτητής εκφωνούσε ένα όνομα συμμετέχοντα και αυτομάτως έσβηνε ο προβολέας που φώτιζε το origami του. Στο τέλος, θα έμεναν φωτισμένα μόνο τρία απ’ όλα αυτά κι εκείνος θα φρόντιζε να ενημερώσει για την κατάταξη. Ο ήχος από το σβήσιμο του κάθε προβολέα της έδινε την αίσθηση ότι κάποιος της έριχνε γροθιές στο στήθος. Θα το προτιμούσε λιγότερο ανώδυνο, αλλά τέτοιες στιγμές ο χρόνος έμοιαζε να κυλάει πιο αργά απ’ ό,τι θα έπρεπε. Στους δέκα φωτισμένους προβολείς, ο Raijin της ήταν ακόμη ολόφωτος. Το ίδιο και στους πέντε. Για μια στιγμή σκέφτηκε να βγει έξω, αλλά η περιέργειά της δεν την άφηνε να φύγει. Πέρασαν μερικά θολά δευτερόλεπτα μέχρι να καταλάβει ότι το origami της στεκόταν ακόμη όρθιο, ανάμεσα στα τρία σχέδια που δεν έχασαν το φως τους. Ένα δυνατό χειροκρότημα ακούστηκε από το κοινό, ανάμεσά του και το συγκαταβατικό χειροκρότημα αυτών που είχαν ήδη χάσει. Ο διαιτητής κάλεσε τον γηραιότερο της κριτικής επιτροπής να διαβάσει την κατάταξη με τα τρία βραβεία. Εκείνος πήγε χαμογελώντας μέχρι το βήμα, χαιρέτισε το διαιτητή και ξεδίπλωσε ένα χαρτί με τα τρία ονόματα. Πριν προλάβει να ξεκινήσει την ανάγνωση, ένας ψίθυρος ακούστηκε δίπλα στ’ αυτί της Στέλλας.
«Με όποια σειρά και να τα πει, εσύ πάλι στη μέση θα’σαι».
Ούτε που κατάλαβε ποτέ πώς βρέθηκε ο Πέτρος να κάθεται στο πίσω κάθισμα. Μέχρι να αποκρυπτογραφήσει αυτό που τής είχε πει, άκουσε το όνομά της από το στόμα του κριτή, και ετοιμαζόταν να του τα ψάλλει γιατί δεν την άφησε να ακούσει ποια θέση είχε κερδίσει. Εκείνος της επανέλαβε κοιτώντας την κοροϊδευτικά:
«Με όποια σειρά και να τα είπε, εσύ πάλι στη μέση είσαι»!
Ένα χαμόγελο σχηματιζόταν σιγά-σιγά στο πρόσωπό της, σα να φύλαγε ακόμη έναν ενδοιασμό για την περίπτωση που είχε καταλάβει λάθος. Αφού ο Πέτρος της επιβεβαίωσε ότι είχε βγει δεύτερη, άφησε όλο τον αέρα να βγει από μέσα της μονομιάς, με τη μορφή μιας στριγγλιάς και όρμηξε καταπάνω του για να τον αγκαλιάσει. Μπορεί να έχασε το Φοίνικα, αλλά θα ήταν πλεονέκτις αν έλεγε πως δεν της αρκούσε να βρίσκεται πλάι στον καλύτερο του κόσμου. Ειδικά αφού ενημερώθηκε από τον Πέτρο για τη διαφορά των πόντων, η χαρά της διπλασιάστηκε. Το πρώτο βραβείο είχε δοθεί με μόλις δύο ψήφους διαφορά από το δικό της, όπως τής αποκάλυψε στην πτήση για την επιστροφή. Ακόμη κι έτσι να μην ήταν όμως, το γεγονός ότι βρισκόταν ανάμεσα στους νικητές τής έδωσε τη μόνη ανταμοιβή που είχε πραγματική αξία. Άλλωστε, το πρώτο βραβείο το είχε κερδίσει με τη γνώση ότι πλέον ήξερε για ποιο λόγο έγιναν όλα, και της είχε βγει σε καλό.
Επιστρέφοντας στην πατρίδα, έφερε μαζί της μόνο ένα ταπεινό χάρτινο βραβείο δεύτερης θέσης και τις ευχαριστίες των διοργανωτών. Της πήρε μερικές ώρες να εξηγήσει στον πατέρα της γιατί τα χρήματα που της έδωσε δεν πήγαν τελικά χαμένα, κι ότι δε θα χρειαζόταν να το ξανακάνει αφού το αποτέλεσμα τη δικαίωσε. Μπαίνοντας μετά από τόσες ημέρες στο δωμάτιό της, παρατήρησε ότι το κάδρο με την πρώτη τίγρη που είχε φτιάξει σε origami ήταν πάλι στη σωστή θέση, ίσιο σαν από μοιρογνωμόνιο μετρημένο. Ίσως να φύσηξε ο αέρας από την αντίθετη φορά, ίσως η μητέρα της να ξεσκόνισε πάλι. Όπως και νά ’χε, ήταν πάλι στη θέση του.