Έφη Δ. Σκορδά

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ανεμοπατήματα

(1974-2021)

ΑΘΗΝΑ 2022

«ΑΝΕΜΟΠΑΤΗΜΑΤΑ»

Έφη Δ. Σκορδά

© 2022 Έφη Δ. Σκορδά

Επικοινωνία: efita@otenet.gr

ISBN: 9781912935727

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία (Ν. 2121/93 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) και με τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης (που έχει κυρωθεί με το Ν. 100/75). Απαγορεύεται η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή του παρόντος έργου, με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο, αντιγραφή, φωτοανατύ-πωση, εκμίσθωση ή δανεισμό), τμηματικά ή περιληπτικά, στο πρω-τότυπο ή σε μετάφραση ή άλλη διασκευή ή αναμετάδοση στο κοινό, σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς γραπτή άδεια της συγγραφέως.

Εκδόθηκε και τυπώθηκε από την

AKAKIA Publications – European Printers Ltd (UK).

46 Warberry Road, London N22 7TQ, UK

Tηλ. 0044 2082457849

Email: publications@akakia.net

www.akakia.net

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Αγαπητέ αναγνώστη,

δημοσιεύοντας αυτά τα ποιήματα, ελπίζω να επικοινωνήσω με τον εαυτό μου, με διαφορετικό τρόπο, ίσως και με ανθρώπους άγνωστους που μπορεί, εκ πρώτης όψεως, να μην έχουμε τίποτε κοινό.

Σε κάθε περίπτωση, η γλώσσα πάντοτε είχε και έχει σπουδαίο ρόλο στη ζωή μου.

Έφη Δ. Σκορδά

Ευχαριστώ από καρδιάς

τη Δήμητρα Μαμαλούγκα και τον Χρήστο Τόγια

που μου έδωσαν την ειλικρινή γνώμη και τα σχόλιά

τους, ως πρώτοι αναγνώστες του έργου, πολύ

περισσότερο ως ευαισθητοποιημένοι αναγνώστες που

είναι, από τη δική του σκοπιά ο καθένας.

Έφη Δ. Σκορδά

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΖΩΗ ...

Ο ΦΑΣΟΥΛΗΣ

ΣΧΟΛΙΚΟ ΛΕΥΚΩΜΑ

FEMME FATALE

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

ΕΠΙΣΚΕΨΗ

ΣΥΓΓΝΩΜΗ

ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ

ΤΟ ΠΙΑΝΟ

ΑΝΑΓΚΗ

AΓΩΝΙΑ

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ

ΣΚΟΝΗ

Η ΝΙΟΤΗ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Η ΑΓΑΠΗ

ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ

ΧΕΙΡΟΧΑΡΑΓΜΑΤΑ

ΥΛΗ ΜΑΓΙΚΗ

ΤΑ ΔΥΟ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΟΝΕΙΡΟ

ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ

ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Ο ΣΥΜΜΑΘΗΤΗΣ

Η ΚΑΤΣΑΡΟΛΑ

ΓΙΑ ΜΊΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΦΟΡΑ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΜΟΥ

ΨΥΧΗ ...

Η ΠΑΓΙΔΑ

ΠΑΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΨΥΧΗ MOY

ΠΥΡΦΟΡΟΣ ΔΑΙΜΩΝ

ΦΤΕΡΑ

ΜΟΙΡΑΙΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Η ΕΞΟΔΟΣ

ΔΙΠΛΗ ΖΩΗ

Η ΧΩΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ

ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ

ΟΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΙ

Η ΦΩΝΗ

ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

ΗΛΙΟΓΕΝΝΗΤΗ

ΑΓΩΝΑΣ ΣΙΩΠΗΣ

ΑΣΠΙΔΑ ΦΩΤΟΣ

Η ΣΠΗΛΙΑ

ΕΓΩ

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ

ΤΑΞΙΔΙ

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΘΕΟΣ

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

ΦΥΣΗ ...

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ

Ο ΒΟΡΕΑΣ

ΧΑΡΑ

ΑΝΟΙΞΗ

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

ΧΙΟΝΙΑΣ

ΙΚΕΣΙΑ

ΞΗΜΕΡΩΜΑ

Η ΑΡΧΗ

ΠΑΡΑ ΘΙΝ᾽ ΑΛΟΣ

ΔΙΑ ΠΥΡΟΣ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΟΥ

Η ΧΡΥΣΑΛΛΙΔΑ

ΑΘΩΟΤΗΤΑ

ΠΑΥΣΗ

ΣΤΟΝ ΕΒΔΟΜΟ ΟΥΡΑΝΟ

Η ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ

Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ

ΖΩΗ ...

για να εξερευνήσουμε τον εαυτό μας.

«ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ»

«Γνώρισε τον εαυτό σου»

Δελφικό παράγγελμα

Ο ΦΑΣΟΥΛΗΣ

Κόκκινο γέλιο ζωγραφισμένο,

μάτια εκφραστικά,

άχαρα ρούχα, παλιά.

Τούμπες, γκριμάτσες, κόλπα,

γκάφες στη σειρά,

ακίνητα δάκρυα, χρωματιστά.

Ο κόσμος γελάει και απαιτεί:

«Πιο δυνατά!»

Στάζουν ιδρώτα τα μωβ-κλώστινα μαλλιά.

Μάρτιος 1974

ΣΧΟΛΙΚΟ ΛΕΥΚΩΜΑ

Μαζί σου χαίρεται η φαντασία της κάθε μέρας.

Φτάνεις σαν τη δροσιά πάνω στους κάλυκες

και φεύγεις σβήνοντας ορίζοντες,

φυγάς όπως το κύμα.

Αντέχεις στον άνεμο,

όπως τα έλατα, όπως τα κατάρτια·

όπως εκείνα στέκεσαι ψηλά και σιωπηλά.

Μαρμαρυγή χαρίεσσα σε μακρινό ταξίδι.

Απρίλιος 1974

FEMME FATALE

Στρέφει αργά τον απαλό λαιμό

και τα καλογραμμένα χείλη

με πόθο αγκαλιάζουν τον καπνό της·

η άκρη της δαντέλας της υπόσχεται

να δείξει αυτά που ονειρεύονται εκείνοι.

Yπόσχεται, καθώς ψηλά τακούνια

μπήγει στην καρδιά τους, προτού

με το φαρμάκι της χωθεί στην αγκαλιά τους.

Τους σέρνει, τους ρουφάει στο σκοτάδι κι εκεί

σα λάφυρο την κεφαλή επί πίνακι ζητάει,

τα μακριά μαλλιά τους·

ναι – και το αίμα, ναι – και τ’ αγέννητα παιδιά τους.

Μετά, το βέλο κατεβάζει

και χύνεται στην άγρια σαβάνα η ψυχή της

για να σκοτώσει, να τραφεί, να ζήσει.

Κοντή, μαυριδερή, με το φαρμακερό κεντρί της.

Κανείς δε βλέπει ετούτη τη μορφή της.

Νοέμβριος 2012

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Αόρατες δυνάμεις ήρθαν μπροστά μου

κι έμεινα ώρα να κοιτώ

στο φωτισμένο τον αιθέρα

πρόσωπο κάποιο, μαγικό.

Μετά, περίμενα να μου μιλήσει.

Σερνόταν η φωνή μου στο βυθό,

είχα στο βλέμμα κάθε λέξη,

ήξερα από καιρό.

Αν κοίταζε τ᾿ αστέρια,

θα ήξερε να πορευτεί·

πίσω από κει υπάρχει κάτι,

περίμενα να θυμηθεί.

Φεβρουάριος 2016

ΕΠΙΣΚΕΨΗ

Μακρύ ταξίδι σκέφθηκα να κάνω

σε τόπο άγνωστο, σε πρόσωπα θολά.

Για χρόνια ακουστά τα είχα όλα

και να που έφτασε η ώρα ξαφνικά.

Θα πήγαινα στο σπίτι μιας κυράς·

εκείνη πάντως θα ‘τανε φευγάτη·

και θα καθόμουν με τον κύρη της,

με αδελφή, παιδιά κι εγγόνια σιωπηλά.

Ατέλειωτο είναι το ταξίδι,

όσο να φτάσω ο ήλιος θα σβηστεί.

Παράξενη επίσκεψη ετούτη,

ποιος να το είχε φανταστεί;

Έξω απ᾽ την πόρτα βλέπω την κυρά

μ’ ολόλευκα φτερά να ανεβαίνει.

Κάπου μακριά πηγαίνει,

χαρά πολλή αλλού να φέρνει;

Ας είναι το ταξίδι μακρινό,

φως πίσω και μπροστά της φέγγει,

αέρας λεπτός, ευωδιαστός,

στον ουρανό την παίρνει.

Όπως γλιστράει απαλά,

για τον καθένα φυλαχτό κρατάει.

Αγαπημένους δεν αφήνει έτσι αυτή,

μόνο δεν κάνει να τους πει πού πάει.

Εγώ που στέκομαι στην άκρη,

ακούω και κοιτάζω δίχως κραυγή·

μόνο ευχές θα στείλω

με την κρυμμένη μου φωνή.

Ιούνιος 2018

ΣΥΓΓΝΩΜΗ

Θα γονατίσω και θα σκύψω το κεφάλι,

από ντροπή, από συναίσθηση κι ας μη

σταθείς εκεί, απόλυτος και αυστηρός να κρίνεις

τα όσα σου ‘δωσα – απλά κοινή λογική.

Με συγχωρείς;

Δεν ήμουν δάσκαλος ψυχής,

δεν ήμουν ο φανός στη μοναξιά σου.

Το ξέρουμε,

μονάχος σου μεγάλωσες κι εσύ κι εγώ.

Ο χρόνος σάρωσε και λάθη και σωστά,

μα αν σου μίλαγα θα έλεγα αυτό:

Να στέκεσαι περήφανα, στητά∙

Φοβάσαι; τι έχεις να χάσεις; Πάλεψε γερά!

Αύγουστος 2018

ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ

Ολοδιάφανη σκεπή, ο ουρανός ατλάζι.

Μεγάλοι αρχόντοι, ανέμελη χαρά,

καμπύλες τρέχουνε ψηλά, γελούν μικρά παιδιά.

Οι πύλες ανοιχτές, κόσμος γιορτάζει.

Ο δρόμος τη γυρόφερε και πριν κρυφτεί

εκείνο το μελόχρωμο το θέρος,

στου ήλιου το λαμπρό το μέρος

βρέθηκε μέσα στη γιορτή, μόνη αυτή.

Τη σύραν τότε στο χορό κι όλο γελούσε.

Ποτέ δεν είχε ακουστεί,

αόρατη πνοή τόσο απλόχερα να βρει

όλο το φως που λαχταρούσε.

Ξαπόστασε και γιόρτασε, ωστόσο

εδώ μια αγκαλιά μεγάλη την κρατάει·

χαρούμενη ολόγυρα ακροπατάει όσο

το στρώμα της με ρίγανες η νύχτα θα κεντάει.

Αύγουστος 2018

ΤΟ ΠΙΑΝΟ

Σκυφτός μπροστά του χωρίς μιλιά.

Δυο χέρια σκεπτικά μπροστά του,

πικρή σκουριάˑ

θολό φεγγάρι κίτρινο μπροστά του,

δάκρυα στεγνά.

Άνθρωπος μοναχός μπροστά του.

Ήσυχο ξύλο αυτό, άφωνο κοιτά,

αναρωτιέται πώς να ζει κοντά του‧

δε θέλει δάκρυα στεγνά, πικρή σκουριά,

μα να μιλά.

Με μια φωνή και χέρια δανεικά,

παίρνει το ξύλο ζωή κι εκείνος βρίσκει την καρδιά του.

Αύγουστος 2018

ΑΝΑΓΚΗ

Μου μίλησε, καθώς τον προσπερνούσα,

ένας ρακένδυτος, κύριος αυθεντικός.

Δεν μπόρεσα τα μάτια του να δω,

μια πάχνη από ντροπή κοιτούσα.

Κάτι εζήτησε, με τρόπο ευγενικό .

Έκπτωτος άρχοντας; Αλίμονο!

Πώς γίνεται δώρο ταπεινό

γι’ αυτόν που ατόφιο άξιζε χρυσό;

Σα φίλοι στο χιονιά στεκόμασταν

και έψαχνα τις τσέπες μου εγώ

κάτι της προκοπής να βρω.

Μα καθόλου δε βιαζόμασταν.

Ξεμάκρυνα μες το μακρύ μου το παλτό,

φορώντας τα ζεστά μου γάντια.

Θέση κενή στο τραπέζι από τότε κρατώ‧

αν έρθει - ζητιάνος θα πάψω να είμαι κι εγώ.

Ιανουάριος 2019

AΓΩΝΙΑ

Να μείνει αποτύπωμα

μεγάλο, βαθύ.

Βιβλίο, ζωγραφιά, κατασκευή.

Ή μια ευεργεσία ή ένα παιδί.

Αν τίποτα απ’ όλα αυτά,

περπάτα στη βρεγμένη αμμουδιά,

να μείνει εκεί ίχνος βαθύ,

το κύμα να το σώσει

όταν θα ‘ρθεί.

Μάρτιος 2019

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ

Λένε,

πατρίδα δεν είναι κάμποι και βουνά,

γαλάζια νερά δεν είναι,

ούτε σπίτια ή παραδόσεις

ούτε γλώσσα καμιά.

Μα στο σπίτι αυτό γεννήθηκα, εδώ‧

και πάντα όπου και να πάω

με νοιάζει κάτι να μοιάζει,

τα ίδια βουνά γύρω ψάχνω να βρω.

Όταν με σκέψεις στους δρόμους

και στους χρόνους τριγυρνώ,

ασήκωτη την ιστορία μου θυμάμαι,

την ίδια γλώσσα στο μυαλό μου κουβαλώ.

Δεν είναι πατρίδα μου,

ο τόπος, ο χρόνος και τα ελληνικά;

Δεν είναι όλα δικά μου,

σκέψεις αθάνατες, νύμφες και ιερά;

25 Μαρτίου 2019

ΣΚΟΝΗ

Φίλε μου γελαστέ,

ποτέ δε ζήσαμε κοντά.

Μόνο στα θλιβερά συναντιόμασταν,

στωικά κοιταζόμασταν απλά.

Πίσω μας έσβηναν απόηχοι γιορτής, παλιά …

Τώρα, φτάσαμε εδώ ν҆ ακολουθούμε μια σκιά·

αλλόκοτη παρέα που δεν χαμογελά.

Ο κόπος, η χαρά σου, ο θυμός

σα σκόνη στροβιλίζονται ψηλά.

Μα ... ελεύθερος, φίλε μου, είσαι πια.

Ιούνιος 2019

Η ΝΙΟΤΗ

Ωραία η νιότη

στα λόγια, στις πράξεις, στην όψη.

Μοιάζει με δροσοστάλα φύλλου,

καθώς κατρακυλά.

Μοιάζει με πεταλούδα,

όταν ανοίγει τα φτερά.

Με πρώτη λάμψη πρωινού,

με φρούτο κόκκινο καλοκαιριού.

Πράσινο χλόης,

γαλάζιο ουρανού,

κίτρινο μαργαρίτας,

λευκό χιονιού.

Κι όταν ορμάει,

αγέρωχη, τα πάντα αψηφά.

Κι όταν λαθεύει,

ανοίγει μονοπάτια πολλά.

Κι όταν πληγώνει,

φεύγει, προσπερνά.

Ιούνιος 2019

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Πήρα το δρόμο, περπάτησα ... περπάτησα,

χωρίς ένα φως μακρινό να ακολουθώ.

Ώσπου φάνηκε ο ορίζοντας,

λιτός, επιβλητικός.

Απότομα είδα πού κρύβεται ο εαυτός.

Μου λέει να μη φοβηθώ.

Τώρα πρέπει να μείνω μόνο εγώ.

Όλα τα άλλα ήταν για να πορευτώ.

Ιούλιος 2019

Η ΑΓΑΠΗ

Ματωμένη όπως έφυγε,

έριξε πίσω της οργισμένες παπαρούνες,

η αγάπη.

Με τον καιρό μαράζωσαν αυτές,

πικραμένα κυπαρίσσια υψώθηκαν

αλύγιστα ως τον ουρανό.

Άλλαξαν πάλι οι εποχές,

ώσπου ακούστηκαν φωνές πουλιών

να βουτάνε στην άκρη της θάλασσας,

να παίζουν, να χαίρονται το σήμερα,

να δείχνουν το δρόμο

ψηλά, στο άπειρο, στην αγάπη χωρίς σκοπό.

Σεπτέμβριος 2019

ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ

Άνασσα-γλώσσα ταξιδεμένη,

χιλιάδες χρόνους ανέμοι σε χτυπούν.

Αργά τoυς υπερβαίνεις, θεά της σκέψης μας,

αρχόντισσα του νου.

Μοιάζει να είσαι παντού ζωγραφισμένη,

σ’ αρχαία κύτταρα, βαθιά.

Μα δε γερνάς, μονάχα ομορφαίνεις

κι όλο υφαίνεις πέπλα μακριά.

Μάρτιος 2020

ΧΕΙΡΟΧΑΡΑΓΜΑΤΑ

Πολύτιμο ψηφιδωτό η σκέψη μας.

Όταν μοιράζεται, μακραίνει η ζωή,

γίνεται αθάνατη.

Θείες ζωγραφιές πάνω σε πίνακες και οροφές.

Άπειροι τόμοι, πάπυροι, περγαμηνές

με σκέψεις, παραμύθια, φαντασία, γνώσεις βαθιές.

Μα δίπλα σ᾽ όλ᾽ αυτά, σκέψεις είναι ζωντανές

πάνω στα βράχια χαραγμένες παλάμες,

γυμνές ιδέες, προϊστορικές.

Ιούνιος 2020

ΥΛΗ ΜΑΓΙΚΗ

Λεπτή, ανάλαφρη, χορεύει στον αέρα

λευκή αυλαία, μόνη.

Διάφανη ασπίδα γητεύει

και ξεγελά του ήλιου το αμόνι.

Ανάρπαστη, ανεμόεσσα,

η λευκή κουρτίνα στο μπαλκόνι.

Σεπτέμβριος 2020

ΤΑ ΔΥΟ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ψεύτικο δέντρο γεμάτο κορδέλες και μπάλες,

μάγοι, ζωάκια, ένα μωράκι στο παχνί.

Φωτάκια, κουκλάκια, άγγελοι και χιόνι,

χρυσό αστέρι στην κορφή.

Κι ένα παιδί αληθινό στη βάση του

για το πολύχρωμο θαύμα απορεί.

Νοέμβριος 2020

ΟΝΕΙΡΟ

Αντάριαζε έξω ο καιρός,

ράπιζε τον κόσμο δυνατή βροχή,

χειμώνας καιρός και προσμονή.

«Εγώ θα είμαι το παιδί σου»,

ήρθε σαΐτα από το Σύμπαν το μήνυμα και η μορφή·

με τον Μορφέα έψαχνε η νεαρή κοπέλα

να βρει το αγέννητο παιδί.

Ιανουάριος 2020

ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Δεν χωράνε πια τα κεράκια

πάνω στο άσπρο μου γλυκό.

Συμβολικά θα σβήσω ένα

και το τραγούδι που θα πω

κίτρινα φύλλα θα σύρει σε χορό.

Χωρίς το χείμαρρο των

μαύρων μαλλιών,

βαριανασαίνει η ελπίδα

πάνω σε δέρμα θαμπό.

Πιο μέσα ανείπωτο πείσμα και προχωρώ.

Λυγίζω, μα βήμα το βήμα

βλέπω το δέντρο που θα σταθώ·

ψηλό και όμορφο και αιώνιο,

με τα κλαδιά του απλωμένα για κάθε

κουρασμένο περαστικό.

Ιανουάριος 2021

ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ

Αν φύγεις οριστικά,

ανοίγονται δρόμοι γι αυτούς που εγκατέλειψες.

Μισοτελειωμένα λόγια

κρυσταλλώνονται για πάντα

στο κενό, εκεί όπου

παύει η φθορά της ύλης και

το πρόσωπο που έφυγε

ζει αναλλοίωτο στη μνήμη, οδυνηρά απρόσιτο.

Προβάλλουν σταθερά οι καλές στιγμές·

τα άλλοτε ασυγχώρητα πεπραγμένα

ξεθωριάζουν, ελαφραίνουν και έρχεται μια ώρα

που καταλήγουν ως αναπόφευκτα λάθη, άδολες κινήσεις.

Περίεργο, πώς σήκωσαν τόσο θρήνο και οδυρμό.

Τότε μονολογείς.

Μπορεί να πλήγωσα κι εγώ.

Μάρτιος 2021

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

Πήρε να βραδιάζει ...

η πασχαλιά αναδίδει αρώματα που μάζεψε το χειμώνα,

κόκκινα γαρύφαλλα παρακολουθούν από ψηλούς τοίχους και μπαλκόνια.

Χαῖρε, νύμφη ἀνύμφευτε,

χαῖρε, ρόδον ἀμάραντον,

χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε …

Μ᾽ αυτό το τραγούδι ανθίζουν εδώ τα δέντρα, την άνοιξη,

Χαῖρε, αὐγή μυστικῆς ἡμέρας …

Ας είναι οι λέξεις παροπλισμένες, όπως το θέλει ο χρόνος.

Οι πιστοί αφουγκράζονται το νόημά τους

στο γλυκό αέρα που χαϊδεύει τα άδολα μπουμπούκια, τις φλόγες των κεριών‧

το λιβάνι ξελογιάζεται μαζί του, φεύγει σε κάθε γωνιά.

Κάποιοι ούτε ξέρουν τι είναι αυτή η μυρωδιά,

άλλοι απορούν ή το νιώθουν βαρύ.

Άλλαξαν οι γειτονιές, σκονίστηκαν τα σπουδαία.

Όμως, η Δέσποινα των χριστιανών,
η Βασίλισσα των Ουρανών

θέλει ακόμη να μεσολαβεί για τον εύθραυστο άνθρωπο.

Καλός και άξιος ή ξιπασμένος εγωιστής

γυρεύει τη μάνα του, βάλσαμο και πολεμίστρια

για χάρη του, κυματοθραύστη στα βάσανά του.

Κοντά της μακραίνουν οι κίνδυνοι∙

η θλίψη, η αρρώστια ημερεύουν,

παύει η φουρτούνα της ψυχής.

Χαῖρε, Μητέρα, ὃτι λιμένα τῶν ψυχῶν ἑτοιμάζεις.

Απρίλιος 2021

ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Μια μέρα ο αδελφός μου έγινε αχνός.

Το σώμα έμεινε εδώ, εκείνος άφαντος.

Κάπως παράμερα θα στήθηκε το νέο σκηνικό.

Ο χρόνος δεν είχε ρόλο σ’ αυτό.

Μόνο υπάρχει στο μυαλό.

Σκέψεις άυλες και παντοδύναμες

ζυμώνουν νύχτα μέρα

ό τι φοβόμαστε πολύ, την αλλαγή.

Και μια Καλυψώ ντύνεται και στολίζεται

για να μας έχει πάντα εδώ.

Η έβδομη μέρα του Μάρτη δεν υπάρχει,

Ζω εδώ, ζω και εκεί, στην αλλαγή.

Σε νέο τόπο, σε άλλη ζωή.

Απρίλιος 2021

Ο ΣΥΜΜΑΘΗΤΗΣ

Θαύμα της φύσης είναι οι συμμαθητές,

έφηβοι στο διηνεκές.

Κι αυτός ακόμα που σαν τον Οδυσσέα

βρήκε το δρόμο για τη γλυκιά πατρίδα,

τα ίδια μάτια έφερε πίσω, την ίδια θωριά,

πενήντα χρόνια μετά.

Γιατί γερνούν όλοι και μένουν νέοι αυτοί;

Κανένα αυλάκι στο πρόσωπο,

σιλουέτα πάντα κομψή,

βλέμμα φρέσκο σαν ανατολή.

Περνούν τα χρόνια, αλλάζουν οι καιροί,

όμως οι κύκλοι δεν μένουν ανοιχτοί.

Ο Οδυσσέας επέστρεψε μονάχος,

λες και κανέναν δεν είχε χρειαστεί,

ολόκληρη ζωή λαμνοκοπώντας,

μέχρι να βγει στην ακτή.

Εδώ βρίσκει μνήμη, εδώ καρδιά.

Αν χρειαζόταν κάτι, μόνο γαλήνη

και μια αποσκευή παρατημένη ν᾽ ανοίξει ξανά ...

Απρίλιος 2021

Η ΚΑΤΣΑΡΟΛΑ

Στέκεται πίσω πίσω στο ντουλάπι

μια κατσαρόλα μικρή και μπλε,

παλιό εμαγιέ.

Με το μαύρο της σειρίτι γύρω

στο καπάκι και στα χέρια τα κομψά,

ίσα ίσα για ομορφιά.

Οι μοντέρνες αδερφές της ξεθωριάζουν

δίπλα στο μπλε το δυνατό,

φωτεινό σαν τον ουρανό.

Θυμάσαι παλιά να κοχλάζουν

σούπες με ωραία μυρωδιά;

τσάγια και κρεμούλες για όλα τα παιδιά;

Φέτος βρίσκει τη φλόγα του γκαζιού ξανά

κι απ᾽ την πολλή χαρά κόκκινα βάφει

η μπλε κατσαρόλα τα πασχαλινά αυγά.

Απρίλιος 2021

ΓΙΑ ΜΊΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΦΟΡΑ

Θέλω

να είμαι εκεί που

ο αετός ανοίγει

τα φτερά του.

Εκεί που

το φως κοιτάζει

μέσα στο νερό.

Εκεί που

ο βοριάς γδέρνει

το γυμνό βουνό.

Εκεί που

η λευκή έρημος

ακούει το Θεό.

Εκεί που

μυριάδες παπαρούνες

τρέχουν στο γκρεμό.

Εκεί που

το πινέλο χρωματίζει

την εικόνα του Εγώ.

Εκεί που

μια λευκή σημαία

παύει το Κακό.

Εκεί που

η αγαπημένη οικογένεια

κάθεται για φαγητό.

Εκεί που

για πρώτη φορά

ανοίγω το χορό.

Εκεί που

το παιδί μου κοιμίζει

το δικό του μωρό.

Μάιος 2021

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Φίλε μου,

μάταια ξενητεύτηκες σʼ όλο τον κόσμο,

μάταια έδωσες ήλιου φρεσκάδα παντού,

μάταια επέζησες φρικτών πολέμων,

βαριάς φτώχιας, ασήκωτης δουλείας και δουλειάς.

Αν έμεινες στον τόπο σου,

μετά από τόσα δεινά, να που

πληρώνεις μνημόνια για τα δανεικά.

Πώς να το φανταστείς, όταν ονειρευόσουν

προκοπή, οικογένεια, ταξίδια στην ομορφιά;

Μακρινά είναι τώρα αυτά.

Εδώ, σκλάβος είσαι στα κουπιά,

με ξένες γλώσσες και πτυχία,

με χέρια ικανά, με τέχνη και μαστοριά.

Δεν σε υπολογίζουν παρόλ’ αυτά.

Κι αν αγαπάς τον τόπο αυτόν

κι αν νόμιζες πως φτάνει μόνο η αξία σου

για να σωθεί, πάλι ατύχησες.

Δεν είδες πώς κυλάνε οι καλοί στον πάτο

και πίσω από τη σκηνή;

Βέβαια, ψάχνεις για λύση και προοπτική,

όσο αναρωτιέσαι πώς αυτή η χώρα

δε λάμπει σαν αυγή.

Εξόριστος νιώθεις σε πέτρινο νησί.

Με ποιον να μιλήσεις;

Γλώσσα δεν υπάρχει κοινή,

χωρίς μνήμες ιστορίας, χωρίς σκέψη αυθεντική.

Λασπόνερα απ҆ τ҆ αυτοκίνητα; πεζός εσύ.

Ώρες κοινής ησυχίας; έχουν, λέει, καταργηθεί.

Σέβεσαι την ουρά στα μαγαζιά;

παράταιρος θα νιώσεις, κλασικά.

Λες ευχαριστώ, παρακαλώ ή μιλάς στον πληθυντικό;

μάλλον ήρθες από το εξωτερικό.

Κι αν σε πολυκατοικία ζεις,

ξέρεις πως η καλημέρα κούφια ηχεί.

Σκορπίστηκαν οι νέοι στα πέρατα της γης,

χωρίς αντίτιμο, φύτρες πολύτιμης ζωής.

Στ҆ αλώνια μας σώθηκε λίγος καρπός·

ποιος θα σπείρει, ποιος θα θερίσει στο χαλασμό,

ποιος γέφυρες θα χτίσει προς τα δω;

Αν θέλεις λόγο σε όλʼ αυτά, πρέπει να σωθείς

από κακούς οδηγούς, εγκληματίες και φόρους φριχτούς.

Και απ’ την ανασφάλεια, αν είσαι στους φτωχούς.

Αν εκτιμάς την αλλαγή, σήκω, εργάσου!

Αγκάλιασε τη γνώση, μάθε από άλλους λαούς

και μην ξεχνάς στον καθρέφτη να κοιτάς.

Εκεί είναι αυτός που ανέχτηκε τους πονηρούς.

Φίλε μου,

μόνοι δεν είμαστε ούτε ο παράδεισος είναι μακριά·

στέκεται μες στην καταχνιά.

Όσα από αιώνες έχουν διδαχθεί,

όλες οι αξίες ανασαίνουν εκεί.

Ιούνιος 2021

Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΜΟΥ¹

Ένας τόμος παχύς,

κόκκινο εξώφυλλο φθαρμένο.

Τον είχα πάντα κρυμμένο

μη τον πειράξει κανείς.

Ποιήματα και διαγωνισμοί,

γράμματα αναγνωστών,

σελίδες σκίτσων κα ιστοριών·

ο δικός μου κόσμος στο χαρτί.

Χάθηκε το βιβλίο μες τα θολά χρόνια·

κι άλλη απώλεια φοβερή.

Η θέση του έμεινε κενή.

Χρόνος και τόπος κύλησαν στα χιόνια.

Αν πάλι υπήρχε τώρα,

θα έλεγε ακόμη στο παιδί:

«Στείλε ένα έργο κι εσύ!

Μη δειλιάζεις, τόλμα!»

Σεπτέμβριος 2021

ΨΥΧΗ ...

για να βρίσκουμε το δρόμο.

«Ποτέ δεν είναι ούτε πολύ νωρίς ούτε πολύ αργά

για να φροντίσει κάποιος την υγεία της ψυχής του».

Επίκουρος, (341-270 π.Χ.), Επιστολή προς Μενοικέα

Η ΠΑΓΙΔΑ

Τα πόδια κινάνε, τα μάτια ρωτάνε,

τα χέρια ανοίγουν στο φως.

Ποτάμια κυλάνε, καΐκια περνάνε,

βουνά αρχινάνε, μα πώς, αφού ο καιρός

‒ αυτό που ζητάνε

και τόσο αγαπάνε να βρούνε ‒

με λάσπη ραντίζει, ομίχλη σκορπίζει

κι ο δρόμος πια μένει κλειστός.

Φεβρουάριος 1974

ΠΑΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ξεκίνησε με πόδια γοργά,

με μάτια αστραφτερά,

με χέρια στο φως ανοιχτά.

Δίπλα σε ποτάμια,

μέσα σ᾽ ακυβέρνητα καράβια

και στα βουνά κοιμήθηκε

χωρίς λεπτό να ξεχαστεί‧

κάπου αλλού

τάλαντο ιερό τού είχε ταχθεί.

Όσο κι αν πάσχιζε,

στο λάθος δρόμο βάδιζε,

η ομίχλη τον σάστιζε.

Κάποτε στάθηκε ν҆ αφουγκραστεί.

Τότε μόνο ο σκοπός του μίλησε:

«Κράτα πορεία σταθερή!»

Αύγουστος 2021

ΨΥΧΗ MOY

Ψυχή μου εσύ, χώρα αδιάβατη,

με χέρι θεϊκό λεπτουργημένη,

άπλωσε τ᾽ αόρατα τα ίχνη σου

να νιώθω τι συμβαίνει.

Τόσον καιρό δεν ήξερα

και τώρα που σε χάνω,

βλέπω πως έχεις τα κλειδιά

για όσα δεν κατάφερα να κάνω.

Μου είπαν πως στο νέο σπίτι σου

η μνήμη σου θα σβήσει.

Σε κόσμους άχρονους θα ζεις,

μέχρι άλλη διαδρομή ν҆ αρχίσει.²

Μάρτιος 2017

ΠΥΡΦΟΡΟΣ ΔΑΙΜΩΝ³

Για μια στιγμή φωτίστηκε ο τόπος,

μες το μικρό δωμάτιο εχύθηκε χρυσός.

Είχαν περάσει χρόνια σιωπηλά, ώσπου

ένα κλειστό παράθυρο ανοίχτηκε στο φως.

Λαμπρό φωτόνιο εστάλθηκε κει πέρα,

χιλιάδες χρόνια ταξιδιού για να σταθεί,

μεταξωτό κουκούλι γύρω του να πλέξει,

ώσπου στην ώρα του νʼ απορριφθεί.

Είναι η λάμψη που ποτέ δεν ξεθυμαίνει,

κάθε που άδολη γεννιέται μια ψυχή·

ας λερωθεί κι ας παραπέσει,

το πρώτο σπίτι της ψάχνει να βρει.

Φεβρουάριος 2019

ΦΤΕΡΑ

Προσπάθησε ν' ανοίξει τα διπλωμένα του φτερά.

Αφού τα είχε, μάλλον θα ῾πρεπε μ' αυτά να ξεκινήσει.

Άχρηστα φαίνονταν τα ακριβά παπούτσια,

τα γνήσια δέρματα, τα μαλακά λινά.

Ως τώρα δεν το είχε καταλάβει φτερά πως είχε στο κορμί.

Ας ήταν τόσο κολλημένα· ίσως αν έβγαινε γυμνός,

με τη βροχή και τον αέρα θα φούσκωναν και θ᾿ άνοιγαν στο φως.

Στιλπνά, διάφανα φτερά, κάτω από ρούχα περιττά.

Μάρτιος 2019

ΜΟΙΡΑΙΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ

Πλάσματα της φαντασίας και της συνήθειας,

μετρούν υπάκουα με δείχτες ρολογιού,

παίζουν ρόλους και όλο διαλέγουν

μια θέση εξουσίας στον κόσμο του Απτού.

Στη νιότη κρύβεται μια άγνωστη φιγούρα,

η άγνοια του μέλλοντος κι η χαρά

κι όσο ο χρόνος βηματίζει, θεριεύει

μια σταθερή κρυφομιλιά.

Σε τούνελ υπόγεια πρέπει να κατέβουν,

πρέπει ν᾽αφήσουν τα ρολόγια μακριά.

Ο χρόνος τρέχει, η άγνωστη φιγούρα φωνάζει:

«Το φως είναι μπροστά!»

Μάρτιος 2019

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Βλέπω μια χώρα ζηλευτή.

Τρέχει στα κεραμίδια ο Αλαντίν για να ονειρευτεί.

Ο λύκος χαιρετάει τον Ρομπέν με ουρλιαχτό βαθύ

και στο παλάτι ο λαμπρός χορός καλά κρατεί.

Η Σταχτοπούτα σώζεται απ’ τη νεράιδα την καλή

και ο ραφτάκος απορεί πώς βρέθηκε η μαγική κλωστή.

Ας γίνουν μάγια, ο πρίγκιπας θα δώσει το φιλί.

«Γυμνός ο αυτοκράτορας!», φωνάζει το μικρό παιδί.

Η Ραπουνζέλ γλιτώνει και η βασίλισσα απ’ το νησί

πετάει το πέπλο που όλο υφαίνει και τρέχει στην ακτή.

Ύστερα ξύπνησα χωρίς ψυχή.

Έμεινε πίσω για να φυλάει το παιδί.

Ιούνιος 2019

Η ΕΞΟΔΟΣ

Σε λευκό άρμα,

με χρυσά γκέμια, με χρυσά φτερά,

θα ανέβει αργά στους γαλάζιους ουρανούς.

Ηττημένη, με ώμους σκυφτούς,

θα ταξιδέψει σε τόπους αστρικούς.

Κάποτε, σα Βόρειο Σέλας θα επιστρέψει

με βλέμμα γεμάτο ελπίδα, με κλήρους⁴ συμπαντικούς.

Ιούλιος 2019

ΔΙΠΛΗ ΖΩΗ

Ζεις εδώ, ζεις και εκεί·

χάος κάτω, χάος πάνω,

περιπλανιέσαι, ψάχνεις κάτι να δεις.

Μια χρυσόφωτη θέση αιωρείται,

ώσπου σβήνει η μορφή σου στη γη‧

κοσμική ουσία τρέχεις προς τα εκεί.

Αν μαύρη τρύπα σε καταπιεί,

αν ήλιος σε καρτερεί, δεν έχει σχέση∙

ενέργεια είσαι, αλλάζεις μορφή.

Σεπτέμβριος 2019

Η ΧΩΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ

Περαστικοί κι αιώνιοι συναντιόμαστε

με πρόσωπα από το μέλλον,

χάνοντας άλλα στο παρελθόν.

Και ο άγγελος που ζει εντός μας

υπομονεύει στη σκιά, καθώς εμείς

κοιτάμε μέσα στους καθρέφτες.

Ανώριμοι πλάνητες ασθμαίνουμε,

παραπατώντας

μέσα στην υλική ζωή.

Σβήνει η αθανασία μας στο φόβο,

τρέμει η ζήση μας χωρίς αρετή,

στον ύπνο πέφτουμε μακάριοι φτωχοί.

Μια μέρα, μιλά ο άγγελός μας

και ρίχνει μεταξωτή κλωστή·

μόνη να συνεχίσει πρέπει η Ψυχή.⁵

Ιανουάριος 2020

ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ⁶

Παρελαύνουν μπροστά στο σπίτι μου.

Ποιοι είναι, πώς βρέθηκαν, τι κάνουν;

Παρελαύνουν αυστηροί,

ρωμαλέοι, σε ίσια γραμμή.

Βλέμμα ευθύ, κεφάλι στητό.

Πηγαίνουν στον πόλεμο οπλίτες μικροί;

Αν έβρισκα ασπίδα; αν έδινα όρκο ιερό;

«Οὐ καταισχυνῶ τὰ ὃπλα,

οὐδ᾽ ἐγκαταλείψω τὸν παραστάτην ὃτῳ ἂν στοιχήσω,...»⁷

Αθηναίος έφηβος αν ήμουν εκείνο τον καιρό,

κι αν έφερνα θυμόν⁸ ομηρικό,

θα άξιζα στο τάγμα των Αναγκαίων Πολεμιστών;

Ιανουάριος 2020

ΟΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΙ

Προσωρινοί γονείς και συγγενείς,

φίλοι, δάσκαλοι, σύντροφοι προσωρινοί,

παιδιά, αδέλφια κι εσείς προσωρινοί.

Όλοι χαθήκατε κάποτε, όλοι θα χαθείτε,

όλοι θα ξαναρθείτε,

αλλαγμένοι, όπως κι εγώ.

Θα θυμίζουμε κάποιον ή κάτι γνωστό,

απροσδιόριστο.

Ντυμένοι με κύρος και λάμψη

ή αδιάφοροι και θλιβεροί,

πάντα προσωρινοί.

Μάρτιος 2020

Η ΦΩΝΗ

Την είχα ξεχάσει, μα ήταν εκεί.

Μόλις τελείωσαν τα πολλά μου έργα,

τότε βγήκε απ’ τη σιωπή.

Η φωνή.

Εγώ της έβαλα το φίμωτρο;

Ή εγώ την ελευθέρωσα για ν᾿ ακουστεί;

Μάρτιος 2020

ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

Κάτι θεσπέσιο ζει στις φυλλωσιές

και μέσα στον αφρό,

στην άμμο και στον έναστρο ουρανό.

Ελιές, αγιοκλήματα, μυρτιές

θροΐζουν,

κώδικες πανάρχαιους λικνίζουν.

Αόρατα στον αέρα μυστικά

η αγκαλιά της γης μαζεύει,

χρόνους και χρόνους το νήμα θαλασσεύει.⁹

Μπροστά στον απαστράπτοντα καθρέφτη ¹⁰

μη ρωτάς τι είναι οἱονεί ζωή,

ὁ τελευτῶν ἂλυπος¹¹ γίνε εσύ.

Απρίλιος 2020

ΗΛΙΟΓΕΝΝΗΤΗ¹²

Μια ιστορία παλιά θα πώ

για έναν τόπο ασημόλουστο,

μοναδικό κι αμόλυντο.

Τα πλάσματά του ζουν στη σιωπή,

μνήμη δεν έχουν ούτε φωνή.

Ολύμπια γαλήνη πέρ᾽ απ᾽ τη γη.

Παιδί του Ήλιου εσύ,

τρέχοντας αφήνεις την πατρική στοργή,

μα θα γυρίσεις στην Αρχή.

Πρώτα θα μάθεις, θα πονέσεις,

θα ματώσεις και θα χαρείς,

δώρο του Ήλιου, ατελεύτητη ψυχή.

Απρίλιος 2020

ΑΓΩΝΑΣ ΣΙΩΠΗΣ

Ακροζυγιάζονται στα ύψη τ’ άγρια πουλιά,

λουφάζουν τρομαγμένες οι ψυχές.

Σιωπή ξανά.

Κάποιος δακρυρροεί κι αναστενάζει

και κρύβει τη βαθιά πληγή·

όπως η γη.

Κρατώντας καυτό μαχαίρι χάνετ’ εκεί

ο πληγωμένος με καρδιά θεραπευτή.

Χωρίς φωνή.

Παραστάτης ούτε τώρα υπάρχει ούτε πριν

να θαυμάσει τον ήρωα στην πρώτη γραμμή.

Μόνο σιωπή.

Απρίλιος 2020

ΑΣΠΙΔΑ ΦΩΤΟΣ

Χωρίς αστέρια ο ουρανός θλίψη στάζει.

Ας προχωράς εσύ,

κάτω, η πόλη ανοχύρωτη μοιάζει.

Χωρίς κατάφωτα πλεούμενα,

ας ονειρεύεσαι εσύ,

ο μαύρος βυθός αθώους αρπάζει.

Χωρίς μια μικρή φλόγα θαλπωρής,

ας τραγουδάς εσύ,

σκοτάδι το καλύβι σκεπάζει.

Χωρίς φάρο αγέρωχο μπροστά,

ας νομίζεις εσύ,

θεόρατος ο φόβος θα καλπάζει.

Σεπτέμβριος 2020

Η ΣΠΗΛΙΑ

Σπαθίζει τις άκρες των χορταριών,

γυρίζει τη ματιά του κι ανατριχιάζει

το πρόσωπο των γαλανών λιμνών.

Ορμάει μετά σε μια απόκοσμη σπηλιά,

όπου φωνή ακούγεται

να λέει αυστηρά.

Στάσου εκεί, πολεμιστή!

Ρίξε τ’ άρματά σου, ήσυχα γονάτισε

και πες μια προσευχή!

Εδώ δεν μπαίνεις αν δεν νοιαστείς

τα ρούχα σου ν’ αλλάξεις και να πλυθείς,

τα μακριά μαλλιά να πλέξεις και να σταθείς.

Εδώ, βλέπεις, μένουν θεοί,

παλιοί και νέοι, όλοι μαζί.

Όλοι πραγματικοί.

Πισωπάτησε ‘κείνος … Πώς γίνεται;

Ο άνεμος να σταθεί;

να ρίξει τα όπλα, να ξεχαστεί;

Πώς γίνεται να ζουν εδώ οι θεοί;

Θεός κι ο δικός του, μα δεν κατοικεί εκεί.

Μαζί τον έχει όπου κι αν βρεθεί.

Σεπτέμβριος 2020

ΕΓΩ

Βούτηξα στο σκοτάδι.

Κολύμπησα στο φως.

Ξύπνησα στην αρχή.

Άλλος.

Άλλη.

Εγώ.

Νοέμβριος 2020

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ

Ερήμωσες, κάστρο, μέσα στην ομίχλη,

χωρίς πολιορκίες και μάχες πια.

Άδειες οι πολεμίστρες σου τώρα,

ένα γεράκι μόνο την πύλη φυλά,

στάζουν τα συντριβάνια σου αργά.

Πού πήγαν οι χιλιάδες καλπασμοί;

πώς έσβησαν οι πολύβοοι χοροί;

Ούτε σαλπίσματα ηχούν κυνηγιού,

κάθε ζωής πνοή μαρμαρωμένη πια,

υπόσχεση δεν έχει να δώσει καμιά.

Αλλά εκεί στα βρύα που περπατάς,

δίπλα σε ξέφτια από ρούχα πριγκιπικά,

μη ψάχνεις να βρεις φλουριά·

βλέπεις τα μωβ κυκλάμινα;

Αυτά είναι ζωή και ομορφιά.

Δεκέμβριος 2020

ΤΑΞΙΔΙ

Ορίστηκε η θέση μου στο Σύμπαν κάποιον καιρό,

μικρότατη κουκκίδα χαμένη στο άπειρο, εγώ.

Τρώω κι αναπνέω, πολύπλοκα έργα

στα χέρια και στο μυαλό,

μα υπάρχει κάτι μαζί μου με τρόπο κρυφό.

Σε άρρητους λόγους παίρνω μέρος,

πάνω στον ήλιο ή μέσα στο βουνό.

Ας μοιάζουν ίδιες οι μέρες κι οι νύχτες

σε έναν κόσμο στενό.

Ανήφορος, κατήφορος – περνάει η ώρα,

ώσπου ανοίγω φτερά στο κενό.

Αβέβαιος ήταν εκείνος ο κόσμος.

Ρίχνει τώρα χαλάζι σκληρό,

οι φόβοι λιώνουν και ελαφραίνω·

διαμάντια στάζουν απ҆ τον ουρανό.

Μάρτιος 2021

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΘΕΟΣ

Δεν έχει ανθρώπου μάτια,

ούτε δάχτυλα ούτε μαλλιά.

Ας μη τον βλέπω, γνωριζόμαστε καλά,

αφού του μιλάω και του θυμώνω συχνά.

Κι «ακούω» την απάντηση, ας μην έχει μιλιά.

Σκυμμένος πάνω από το μηχανισμό του κόσμου,

πετυχαίνει να γίνονται όλα έγκαιρα, σωστά.

Τα «λάθη» του εντελώς ανεξήγητα.

Έτσι, υπάρχω μαζί με άλλα πολλά, παράξενα, ετερόκλητα.

Ας μη θυμάμαι από πού ήρθα και πού θα πάω μετά.

Φροντίζει εκείνος για όλα αυτά,

αυτός που είναι ειδικός στην ομορφιά.

Στο πρώτο φως ξυπνάει στον ουρανό του

κι είναι το πρόσωπό του γαλάζιο, χρυσαφένιο,

και μ’ αχνοσύννεφα λευκά ζωγραφισμένο.

Όπως φαίνεται, αλλιώς μετράει τις συμφορές‧

σεισμός, λάβα, κατακλυσμός, βία, αφανισμός.

Θεός είναι και δεν απαντά, όταν ρωτώ:

Γιατί δεν επεμβαίνεις; είσαι ακόμα εδώ;

Μοιάζει με χάος η κατάσταση αυτή,

ώσπου το νόημα γεννιέται στην ψυχή.

Και όλο ψάχνουν οι σοφοί πού βρίσκεται η αΐδιος¹³ Αρχή. ...

Μάρτιος 2021

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

Κατακαλόκαιρο,

αχνός μεσημεριού,

ο ήλιος στάζει,

ψυχή στο δρόμο δεν αντέχει να φανεί.

Γυμνό πλεούμενο χαράζει τα νερά,

δύχως κουπιά, διχως πανί, ούτε τιμόνι.

Μια προσευχή γονατιστή,

με τα κλειστά της βλέφαρα

μόνη τη βάρκα κουλαντρίζει.

Μέχρι να σβήσει η μέρα,

θα ҅ρθει το ρεύμα της σιωπής·

εκείνο ‒ πού θέλει να πάει ‒ καλά γνωρίζει.

Ιούνιος 2021

ΦΥΣΗ ...

για να διδασκόμαστε.

«Αν ένας τρόπος είναι καλύτερος από έναν άλλον,

τότε σίγουρα είναι ο τρόπος της φύσης.»

Αριστοτέλης, (384-322 π. Χ.)

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ

Έγερνε, όλο έγερνε·

βαριές πληγές και δόρατα

στα πορφυρά του ρούχα,

μ’ αυτός πιο όμορφος παρά ποτέ

αργούσε να πεθάνει.

Εκεί που κάλπαζε ξανά

με μάτια, στήθια, πόδια ματωμένα

τ’ αλόγου του η σκόνη

δροσιά και ροδοπέταλα ανέμιζε,

στον Υπερίονα τιμητικό στεφάνι.

Και τότε φάνηκε ο Κένταυρος,

ακίνητος, φρικτός μες τη βοή.

Μεγάλος άρχοντας, πολεμιστής,

στην ομορφιά που έσβηνε να δώσει,

απόκοσμος και μόνος ...

ενός λεπτού σιγή.

Ιούνιος 2012

Ο ΒΟΡΕΑΣ

Ξεκίναγε το άλογό του να κεντρίζει,

άγριος πορθητής παγοβροχή να ρίχνει.

Μοιραίο έργο τούτο ῾δω,

του κόσμου τον αχνό με πάγο να μαραίνει.

Μα κάποτε θα λύγιζαν τα πορφυρά φτερά,

μακριά θ’ αποσυρόταν άστοχος πια,

του Αστραίου¹⁴ ο γιός, στο όρος του Βορά.

Θα λησμονιόταν, μα θα επέστρεφε

αήττητος, ο σκηπτροφόρος βασιλιάς.

Φεβρουάριος 2017

ΧΑΡΑ

Σιωπή εσύ, αλλόκοτη,

χορογραφείς το χιόνι.

Χάνει το βήμα και χυμάς,

κρυφά το διορθώνεις.

Χαμογελάς κρυφά,

απόλυτη γαλήνη.

Χωρίς τον παγερό χιονιά

χυμοί δεν καρτερούνε.

Το χιόνι κρύβει μοναξιά,

χρώμα ζωγράφου και νερά,

χορτάρι φρέσκο, φως χρυσό, χαρά.

Μάρτιος 2017

ΑΝΟΙΞΗ

Ανατριχούνε τα χλωρά σπαρτά

στο πρώτο φως της μέρας,

λυγάνε και φιλούνε τρυφερά

το χώμα που τα πόδια τους αγγίζει.

Ολόχρυσο το φως θεριεύει

κι όσο να κουραστούν αυτά,

κατρακυλούν οι ώρες στα βουνά

και με της νύχτας τη δροσιά

φυτεύουν κρυφομιλητά

ως τις αχνές φωτιές που κρέμονται ψηλά.

Απρίλιος 2017

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Αγάπα τα φύλλα,

όχι τα πράσινα και ζωηρά

μα τα πεσμένα και ξερά.

Καφέ, κίτρινα, κοκκινωπά

αλλάζουν και φεύγουν χρωματιστά.

Νοέμβριος 2017

ΧΙΟΝΙΑΣ

Πάγωσε το ποτάμι,

παγώσαν οι αχνοί των αστεριών·

πάγωσε η μαβιά λεβάντα,

παγώσαν και οι ράχες των βουνών.

Τι ομορφιά θα έχω τώρα;

Τι μυρωδιά να κρατηθώ;

Γύρω χορεύουν οι νιφάδες,

να τις μετρήσω δεν μπορώ.

Άναψε συ φλόγα μικρή,

φλόγα σαν παραμύθι·

βάλε μου φώτα στο σκαλί,

χρυσάνθεμα στο βάζο,

να βρίσκει ο περαστικός

το δρόμο στο ζεστό φαΐ

που του ‘βαλα στο πιάτο.

Δεκέμβριος 2017

ΙΚΕΣΙΑ

Κατράμι ουρανός πλακώνει την αρμύρα,

ανταριασμένα κύματα σκεπάζουν το νησί∙

σκοτάδι και βοή τους ναύτες καταπίνουν,

οι Νηρηίδες χάθηκαν μες την πλατιά οργή.

Πατέρα Ποσειδώνα – μιλάει μια φωνή –

λυπήσου τους ανθρώπους κι ας είναι τολμηροί,

ας αψηφούν τη δύναμή σου,

παιδιά είναι, όχι θεοί.

Χαμήλωσε, πατέρα, τη φωνή σου,

άσε τον ουρανό να φωτιστεί,

να φανερώσει τους αστέρες, τη σελήνη,

ο άνθρωπος επιστροφή να βρει.

Άσε, πατέρα μου, το κύμα να δαμάσω,

εσύ μου δίδαξες πώς να γλαυκηπορώ,¹⁵

και πώς την ταραχή να σβήνω, εγώ η Κυμολήγη,¹⁶

μόνο εγώ το γαλανό σου βλέμμα να θωρώ.

Ιούλιος 2019

ΞΗΜΕΡΩΜΑ

Αφροπατώντας έρχεται η μέρα,

ανατριχιάζω, εκστατικά κοιτώ.

Με προσμονή μεγάλη περιμένω

να την ακούσω, να φανταστώ

ποιο πρόσωπό της θα με αφήσει να δω.

Θροΐζουν τα ολόχρυσα φτερά της,

μέχρι το βράδυ σκληρά μοχθούν.

Ύστερα παύουν και ψιθυρίζουν,

κοιμήσου… νύχτα ή μέρα το ίδιο αξίζουν,

έρχονται, φεύγουν ξανά και ξανά.

Η βροχή φέρνει τον ήλιο,

ο ήλιος χιόνι, αέρα, καταχνιά·

μαροκινά, ατλάζι και βελούδα,

μαύρα, ολομέταξα, στιλπνά,

γαλαζοπράσινα ή άσπρα, το ίδιο αστραφτερά.

Έτσι γλυκοκοιμήθηκα πρώτη φορά,

βαθιά και ήσυχα σ’ αόρατη αγκαλιά.

Οκτώβριος 2019

Η ΑΡΧΗ

Φρεσκοπλυμένη ήρθες άνοιξη,

έφηβη στον αιώνα, αυγερινού ψυχή.

Δεν μπόρεσαν να σε πιάσουν,

δεσμά να σου περάσουν όλοι αυτοί.

Βαθιά η Ελευθερία ανασαίνει,

το Σύμπαν δεν μπαίνει σε κλουβί.

Άνοιξη, καλοκαίρι, πάγος, βροχή

κι ο σπόρος χώνεται στη γη.

Μάρτιος 2020

ΠΑΡΑ ΘΙΝ᾽ ΑΛΟΣ¹⁷

Τους βρήκα στην ακρογιαλιά

να βρέχονται στο κύμα,

ως τους μηρούς τα πόδια τους γυμνά.

Με γδαρμένα χέρια, άγρια μαλλιά,

με σκούρα πρόσωπα, μάτια φωτεινά,

του Τρίτωνα γιοί στη σειρά.

Μουρμούριζαν τραγούδι απαλό

για μια γυναίκα κάποτε

που την επήρε κύμα φοβερό.

Ώρες και ώρες φρόντισαν

για το υγρό ταξίδι τους·

μπάλωσαν, καλαφάτισαν, ώσπου

εχάθηκε ο Μέγας Ιερέας στο νερό

και το τραγούδι σίγησε·

αφέγγαρη ξάπλωσε η νύχτα στο γιαλό.

Όλοι τραβήχτηκαν σ’απανεμιά,

μα ένας πλώρισε προς τ’ ανοιχτά,

ωραίος Αίας στη θωριά.

Θαυμάζει ο Αποσπερίτης την άφοβη καρδιά

κι ανοίγει το πέλαγο στα δυο

γρήγορα η βάρκα να κυλά.

Ο νέος χάνεται σιγά σιγά,

στα βάθη λούζεται και στολίζεται εκείνη,

ακούγοντάς τον να λαμνοκοπά.

Ιούνιος 2020

ΔΙΑ ΠΥΡΟΣ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΟΥ

Θερίζει ο Αύγουστος τις αφυδατωμένες πόλεις.

Φυγάδες-παραθεριστές αρμενίζουν στον καθαρό αέρα,

χωρίς τη μάσκα κατά του ιού.¹⁸

Ταξίδια στην ελευθερία όπως οι Περσείδες¹⁹

που είκοσι αιώνες τώρα δραπετεύουν

για να λιώνουν σαν πυροτεχνήματα στον ουρανό.

Αύγουστος…

Λίγο πριν με νικήσει για πάντα,

ανιχνεύω κάτι στην ανεπαίσθητη δροσιά του δειλινού.

Διακριτική ελάττωση του φωτός,

οιωνός απομάκρυνσης για τον αρχιερέα ήλιο.

Κι όλο πλησιάζει αθόρυβα, κατά τη σειρά των πραγμάτων,

η άλλη εποχή, ο άλλος γιός του χρόνου.

Έχει τρόπους αυτός, υπομονή, πειθώ.

Χαμηλώνει το κύμα, δαμάζει το αιχμηρό φως

κι αυτό ύστερα, εξημερωμένο,

αγγίζει το πρόσωπό μας ευγενικά.

Μια μέρα παύουν τα τζιτζίκια

και τα βράδια έρχονται πια με ανάλαφρο σκέπασμα

στη βεράντα, στην ακρογιαλιά, στον ύπνο μας.

Το σώμα μαζεύει πίσω τον ιδρώτα του,

το πνεύμα αντιδρά συθέμελα στην αλλαγή.

Αύγουστος μοιάζει, μα ήρθε ο Σεπτέμβρης·

με σταράτο δέρμα, μαΐστρο στα μαλλιά,

παχύ συκόμελο στα χείλη

και τα κοφίνια του γεμάτα ροζακιά.

Αύγουστος 2020

Η ΧΡΥΣΑΛΛΙΔΑ

Να πλέξει το κουκούλι της μοχθούσε,

χίλιες χρυσές κλωστές στη ράχη

κουβαλούσε.

Κρύφτηκα και περίμενα με την ελπίδα

πως θα ξανάβλεπα τη σπάνια εκείνη

Χρυσαλλίδα.

Όταν το κάλυμμά της άρχισε ν' ανοίγει,

υπέροχη επρόβαλε μια πεταλούδα.

Λίγο αμφέβαλε, μα βιάστηκε να φύγει.

Μέσα στα πλουμιστά φτερά

είχε χαθεί η Χρυσαλλίδα.

Οριστικά.

Οκτώβριος 2020

ΑΘΩΟΤΗΤΑ

Ανυπεράσπιστη η ομορφιά,

ένα λεπτό λουλούδι μες στη θύελλα,

με πίστη στο αιώνια Ωραίο,

πάντα αθώα μπροστά στο Μοιραίο.

Μια νεαρή ψυχή

κοιτά τα πέταλα στο χώμα.

Πού πήγε η ομορφιά; ρωτά.

Σαν αδικία μάλλον μοιάζει και συμφορά.

Οκτώβριος 2020

ΠΑΥΣΗ

Ακούω το χιόνι

πώς ξαπλώνει στη γη,

πώς καλύπτει κάθε μορφή.

Και χορεύει και χορεύει απαλά

ο πανύψηλος Μάγος με τ᾽ άσπρα μαλλιά,

ένας τεράστιος Νους²⁰ δίχως μιλιά.

Ουράνια Κλίμακα στα λευκά.

Φεβρουάριος 2021

ΣΤΟΝ ΕΒΔΟΜΟ ΟΥΡΑΝΟ

Όταν φωτίζει ο ουρανός

μες τα γαλάζια, μπλε, κόκκινα,

γκρι-μωβ και λευκορόδινα

ή άλλοτε θολός και κατασκότεινος,

πώς από τις τόσες φορεσιές διαλέγει,

ήλιο, ανέμους και βροχή,

κεραυνούς ή χιονοθύελλα να φέρει;

Από τις άγριες ακτές μέχρι την κάθε πόλη

θέλει τη μέρα ζωντανή, ο άνθρωπος να ημερώνει.

Ιούνιος 2021

Η ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ

Λυπήθηκα που μάδησε η τριανταφυλλιά.

Την άνοιξη μια άλλη ήταν στην αυλή.

Κι ας της έμοιαζε, εγώ λυπόμουν πολύ.

Κι ας ευωδίαζε, εγώ την άλλη ήθελα εκεί.

Κι ας λαμποκοπούσε μες τα κίτρινα,

εγώ την άσπρη νοσταλγούσα πολύ.

Όταν μάδησε κι αυτή, ο γείτονας

τσιμέντο μπόλικο έριξε στη θέση αυτή·

μετάνιωσα, μα ήταν αργά πολύ.

Ιούλιος 2021

Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ

Ερημώνει το πάρκο από φύλλα και παιδιά,

τρέχουν στη χειμωνιάτικη ελευθερία τα τετράποδα.

Μόλις καθήσω στο ψηλό παγκάκι,

στον Πύργο των Ανέμων θα τιναχτώ

και θα ζυγώσει περιστέρι στο περβάζι,

φέρνοντας μήνυμα με δαχτυλίδι χρυσό.

Ακουμπούν τα πόδια μου στο πάρκο

και όμως βλέπω τον χρυσαετό

να γυροφέρνει τεράστιος κι ωραίος,

πάνω κάτω στον γκρεμό.

Είναι πια βουρκωμένος Νοέμβρης·

με μια ζακέτα αφράτη και βυσσινί κασκόλ

χαμογελώ,

καθώς το βοριαδάκι τρυπώνει στο λαιμό.

Δυνατή ανατροπή· ξυπνάει το μυαλό.

Οκτώβριος 2021

«Ποίημα είναι ένα μήνυμα σε μπουκάλι».

Paul Celan, (1920-1970),

Γερμανορουμάνος ποιητής

Βιογραφικό σημείωμα

Η Έφη Δ. Σκορδά γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι, από τους παππούδες της και των δυο πλευρών, μικρασια-τικής καταγωγής.

Σπούδασε Νομικά και Γερμανική Φιλολογία. Ασχολή-θηκε, κυρίως, με τη γερμανική γλώσσα ως καθηγήτρια, μεταφράστρια και συγγραφέας διδακτικών βιβλίων. Στα ενδιαφέροντά της περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, η ζωγραφική, η χειροτεχνία, η μελέτη της ιστορίας και της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας.

ΑΝΕΜΟΠΑΤΗΜΑΤΑ – Περιγραφή

Το έργο περιλαμβάνει τρία ποιήματα από το 1974, ενώ τα υπόλοιπα γράφτηκαν πολύ αργότερα, από το 2012 και μετά. Πιστεύω ότι αυτό το μεγάλο χρονικό κενό συμμετέχει δυναμικά στο τελικό αποτέλεσμα, ας είναι και σιωπηλά.

Τα Ανεμοπατήματα χωρίζονται σε τρία μέρη:

Ζωή, Ψυχή, Φύση

Το πρώτο μέρος αναφέρεται σε εμπειρίες και εικόνες ζωής, στο δεύτερο εκφράζονται υπαρξιακές σκέψεις και αναρωτήσεις για τον άυλο κόσμο και στο τρίτο μέρος απεικονίζεται η σχέση μου με τη φύση.

Και τα τρία στοιχεία προσπαθώ, καθημερινά, να τα εξισορροπώ μέσα στην ύπαρξή μου.

Ε. Σ

Notes

[←1]

Γραμμένο με ευγνωμοσύνη για τη Διάπλαση των Παίδων, περιοδικό για παιδιά και εφήβους που ιδρύθηκε το 1879. Εκεί εμφανίστηκε, για πρώτη φορά, πλήθος λογοτεχνών όπως ο Κ. Παλαμάς και ο Γ. Ρίτσος. Ψυχή του περιοδικού ήταν για πολλά χρόνια ο λογοτέχνης και θεατρικός συγγραφέας Γρηγόριος Ξενόπουλος (1867-1951).

[←2]

Αναφορά στη φιλοσοφία του Πυθαγόρα (582 ή 570-497 π. Χ.) για τις μετεμψυχώσεις που έχουν σκοπό να επανέλθει η ψυχή στη θεότητα που είναι και η αρχή της.

[←3]

Η λέξη χρησιμοποιείται με τη σωκρατική έννοια του δαιμονίου, δηλαδή της θεϊκής υπόστασης της ψυχής. [Πλάτων (427-347 π. Χ.), Απολογία Σωκράτους, 31d.]

[←4]

δώρα

[←5]

Σύμφωνα με την Γενική και Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας, (Άινσταϊν 1879-1955), οι αισθήσεις μας δίνουν παραπλανητικές πληροφορίες για την ύλη, το χρόνο και την ενέργεια, οι οποίες προβάλλονται ως εικόνες σε παραμορφωτικό κάτοπτρο. Η διάκριση σε παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι ψευδαίσθηση.

(βλπ. Μαθηματικός Ισομορφισμός, Κοσμολογία Riemann)

[←6]

Όμηρική έκφραση: πολεμιστές από υποχρέωση

[←7]

«Δεν θα ντροπιάσω τα όπλα ούτε θα εγκαταλείψω τον συμπο-λεμιστή μου, όποιος κι αν σταθεί δίπλα μου...», Όρκος Αθηναίων εφήβων.

Οι νέοι 18 ετών έδιναν αυτόν τον όρκο, όταν εγγράφονταν στους καταλόγους των δημοτών της αρχαίας Αθήνας.)

[←8]

Όμηρική λέξη: καρδιά

[←9]

Ταξιδεύει στη θάλασσα.

[←10]

Αναφορά στη φιλοσοφία του Παρμενίδη (περίπου 539-470 π.Χ.) ότι στο Σύμπαν υπάρχει φαινομενικότητα και γι᾿ αυτό οι αισθήσεις οδηγούν σε πλάνη.

[←11]

Δελφικό παράγγελμα που σημαίνει: Στο τέλος της ζωής σου να μη λυπάσαι.

[←12]

Αναφορά στο έργο του Πλουτάρχου (45-125 μ. Χ.) Περί τοῦ ἐμφαινομένου προσὼπου τῷ κύκλῳ τῆς σελήνης. Οι ψυχές, προερχόμενες από τον ήλιο, παραμένουν στη Σελήνη, ώσπου να έρθουν στη Γη για να ενσαρκωθούν. Μετά την αποσάρκωσή τους επιστρέφουν στη Σελήνη όπου θα κριθούν και ή θα προχωρήσουν προς τη θέωση ή θα ενσαρκωθούν και πάλι.

[←13]

Αυτός που υπάρχει χωρίς γέννηση και δεν γνωρίζει θάνατο.

[←14]

Κατά τον Ησίοδο (τέλη 8ου αι. π.Χ), ο Αστραίος και η Ηώ γέννησαν τους ανέμους-θεούς: τον Βορέα, τον Νότο και τον Ζέφυρο. "Θεογονία", στ. 375-80.

[←15]

Περπατώ στα γαλάζια κύματα.

[←16]

Νηρηίδα που είχε τη δύναμη να παύει τα κύματα.

[←17]

Ομηρική γλώσσα: στην παραλία

[←18]

Επιδημία θανατηφόρου κορωνοϊού έπληξε την υφήλιο το 2019. Η χρήση ιατρικής μάσκας επιβλήθηκε ως βασικό μέτρο προστασίας.

[←19]

Διάττοντες αστέρες, πεφταστέρια

[←20]

Αναφορά στη φιλοσοφία του Αναξαγόρα (500-428 π.Χ.), ο οποίος πίστευε ότι ο Νους είναι παντοδύναμη και αιώνια ουσία, διάχυτη στο Σύμπαν.